ਨ "ਮੈਂ" ਏ ਵੇਚ ਸਸਤੇ ਭਾ
ਇਹੋ ਨੁਕਤਾ ਖੜੋਣੇ ਦਾ,
ਜਮਾਕੇ ਪੈਰ ਇਸ ਉੱਤੇ
ਤੂੰ ਘੁੰਮ ਅਸਮਾਂ ਘੁਮਾਂਦਾ ਜਾ !
ਵਿਛਾਏ ਜਾਲ ਨੀਵੇਂ ਥਾਂ,
ਓ ਆਪੂੰ ਹੋ ਗਏ ਨੀਵੇਂ
ਉਡਾਰੀ ਲਾ ਅਰਸ਼ ਦੀ ਤੂੰ;
ਹੁਮਾ ਉਨਕਾ ਫੁੰਡਾਂਦਾ ਜਾ !
ਓ ਕਾਮਲ ਅਰਸ਼ ਦਾ ਨੂਰੀ,
ਇਹ ਕੰਨੀ ਪਾ ਰਿਹਾ ਮੇਰੇ:-
ਕਿ ਦਾਮਨ ਅਕਲ ਪਾੜੀ ਜਾ.
ਸੂਈ ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਲਾਂਦਾ ਜਾ।
ਰਹੇ ਹਾਜ਼ਰ ਦੁਪੱਟਾ ਬੰਨ੍ਹ
ਕਿ ਇਕ ਬਿੰਦ ਚੁੱਪ ਦੀ ਗ਼ਫ਼ਲਤ
ਦੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਪਾ,
ਤੇ ਮੁੜ ਦਰਦਾਂ ਛਿੜਾਂਦਾ ਜਾ !
ਨ ਸੁਰ ਹੋਇਆ ਸਰੋਦਾ ਮੈਂ,
ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਸੁਰ ਬਤੇਰਾ ਸੀ,
ਸੁ ਐਦਾਂ ਹੀ ਵਜਾ, ਐ ਦਿਲ !
ਸਮਾਂ ਵਾਗਾਂ ਤੁੜਾਂਦਾ ਜਾ !੪੯
