ਤ੍ਰੈ-ਸੁਰ ਵਿਚ ਰੋਣ ਦੇ ਬੁਲਬੁਲ

ਵਹਿਣ ਦੇ ਜਿਗਰ ਨੂੰ ਧੁਲ ਧੁਲ।

ਨ ਭਿੱਤੀ ਲਾ, ਨ ਪੇਟੀ ਪਾ,

ਨ ਸੋਨੇ ਦੀ ਘੜਾ ਝਾਂਜਰ,

ਨ ਦੀਵਾਨੀ ਬਨਾਂ ਦੀ ਨੂੰ

ਤੂੰ ਉਂਗਲ ਤੇ ਬਹਾ ਫੁਲ-ਫੁਲ।

ਜਿ ਗਮ ਦੀ ਕਸਕ ਸਾਈਂ ਨੇ

ਤੇਰੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਪਾਈ ਹੈ,

ਸਦਾ ਬੁਲਬੁਲ ਫੁਗਾਂ ਸਮਝੀ,

ਛੁਗਾਂ ਮੁਹਮਲ ਛੁਗਾਂ ਗੁਲ ਗੁਲ*।

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਗ਼ ਵਿਚ ਭੋਲੇ,

ਕਲੋਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਪੰਛੀ,

ਰਹਿਂਣ ਦੇ ਇੱਕ ਬੇ-ਗੌਲੀ

ਗ਼ਮ ਅਪਣੇ ਰੋਵਦੀ ਬੁਲਬੁਲ। ੫੨

---------------

ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਕਈ ਲਫਜ਼ ਹਨ ਅਰਬੀ ਫ਼ਾਰਸੀ ਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਸੌਖ ਲਈ ਹੇਠ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ:- ਫ਼ਗਾਂ-ਫਰਿਆਦੀ ਰੋਣਾ। ਰਾਜ-ਭੇਤ, ਮਰਮ। ਸੋਜ਼-ਸੜਕਨ। ਖ਼ਾਰ=ਕੰਡੇ। ਗੁਲਗੁਲ-ਫੁੱਲ ਹੀ ਫੁੱਲ। ਖੂੰ ਹੋਇਆ-ਕਤਲ ਹੋਇਆ। ਸਦਾ-ਆਵਾਜ਼। ਕੁਲਕੁਲ-ਸੁਰਾਹੀ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਉਲਟਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਸਦ ਮੁਹਮਲ-ਨਿਰਾਰਥਕ ਆਵਾਜ਼, ਬੇ ਅਰਥ ਲਿੱਲਾ। ਭਿੱਤੀ-ਉਹ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਚੋਗਾ ਜਿਸ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਖਿੱਚੇ ਪੰਛੀ ਚਲੇ ਆਉਣ।

* ਬੁਲਬੁਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਫਰਿਆਦੀ ਰੋਣਾ ਸਮਝੀ, ਬੇ ਅਰਥ ਰੋਣਾ ਤੇ ਇਕ ਪੰਛੀ ਦਾ ਅਪਣੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਸ਼ੋਰ ਸਰਾਬਾ।