ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਝੱਟ ਆਪਣੀ ਸੱਜ ਵਿਆਹੀ ਤੋਂ ਪੱਲਾ ਛੁਡਵਾਇਆ ਤੇ ਮੁਗਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
"ਇਹ ਉਹੀ ਮੁੰਡਾ ਹੈ ਹਜੂਰ ਤੇ ਇਹ ਬੀਬੀ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।”. ਦੀਵਾਨ ਨੇ ਕੋਤਵਾਲ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝਾਈ।
ਦੋਹੇਂ ਬੀਬੀਆਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਕੋਤਵਾਲ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ,
"ਕੀ ਇਹ ਤੇਰੀ ਬੀਵੀ ਨਹੀਂ...
ਮੁੰਡਾ ਉਸ ਸੱਜ ਵਿਆਹੀ ਵੱਲ ਤੁਰਿਆ। ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਪਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਮੰਨ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਸਿਖੀ ਤੋਂ ਮੁਨਕਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੁਗਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਜੱਲਾਦ, ਕੋਤਵਾਲ ਤੇ ਭੀੜ ਸਭ ਮੁੰਡੇ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
"ਉਮਰ ਹੀ ਕੀ ਹੈ ਜੀ ਅਜੇ ਵਿਚਾਰੇ ਦੀ ", ਇਹ ਕੋਤਵਾਲੀ ਅੱਗੇ ਖਲੋਤੀ ਭੀੜ ਲਈ ਵੀ ਅਨੋਖੀ ਗੱਲ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਸਿਖ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਥਿੜਕਦਾ ਦੇਖਣਾ ਸੀ।
ਮੁੰਡਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਕੁੜੀ ਆਸ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਤਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੁੰਡਾ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੁਰਦੇ ਤੁਰਦੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਮੱਠੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਉੱਥੇ ਜੱਲਾਦ ਖਲੋਤਾ ਸੀ। ਜੱਲਾਦ ਉਸ ਦੀ ਸੱਜ ਵਿਆਹੀ ਤੀਵੀਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਸੀ।
ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਇਕ ਥੜ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਕੁਹਾੜਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੱਲਾਦ ਨੂੰ ਫੜਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਬੜ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਜੱਲਾਦ ਨੇ ਕੁਹਾੜਾ ਉਤਾਂਹ ਚੁੱਕਿਆ। ਮਾਂ ਤੇ ਤੀਵੀਂ ਦੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ। ਕੁਹਾੜਾ ਥੜ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾ ਪਿਆ।
"ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜੱਲਾਦ ਵਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ...", ਚਾਦਰ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ ਇਕ ਦਿੱਲੀ ਵਾਸੀ ਭੀੜ ਵਿਚੋਂ ਬੋਲਿਆ।
"ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਜੈਕਾਰੇ ਗਜਾਵੇ ਨਿਹਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ ਫਤਹਿ ਪਾਵੇ ਧੰਨ ਧੰਨ ਸੂਰਮੇ ਭੁਜੰਗੀ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਭਾਵੇ ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ"
"ਇਹ ਵੀ ਯੋਧੇ ਦਾ ਹੀ ਗੁਣ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕਿੰਝ ਖਲੋਣਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਨ ਕਿੰਝ ਦੇਣੀ ਹੈ”, ਉਹੀ ਮੋਮਦਿਲ ਮੋਮਨ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
