ਸਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹੈ ? ਨਹੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਬਘਿਆਤਾਂ ਦੇ ਢਿੱਡ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਸ਼ੇਰ,,
"ਮੈਂਅਅਅਅਅਅਅ..ਅਅਅਅਅਅਅਅਅਅ. ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਘੋੜਾ ਥੋੜਾ ਅੱਗੇ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀ ਮੂਹਰਲੀ ਕਤਾਰ ਦੋ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਵਰਤਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕਿਸੇ ਮਖੌਲੀਏ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਚਿੜਾਉਣ ਲਈ ਮੇਮਨੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢਣ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ, ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਕਈ ਬੱਕਰਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠਿਆਂ ਮਿਆਂਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
"ਮੈਂਅਅਅਅਅ.............ਅਅਅਅਅ.... ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੱਥੇ ਦਾ ਹਾਸਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੇਰਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਣ ਲੱਗਾ।
"ਬੱਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗੀ ਬਸਤਰ ਪਵਾ ਕੇ ਸ਼ੇਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ। ਆਪਣੇ ਇਹਨਾਂ ਸੂਰਮਿਆਂ ਅੱਗੇ ਭਾਈ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਾਮ ਤਾਂ ਲੈ ਕੇ ਦੇਖ, ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਟੋਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁੜਕਾ ਨਾ ਚਿਉਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨਾ ਕਹੀਂ..
ਭਾਈ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਦਿਆਂ ਸਚਮੁਚ ਕਈ ਗਿਲਜਿਆਂ ਦੇ ਰੰਗ ਪੀਲੇ ਪੈ ਗਏ।
“ਸਾਰੇ ਵਹੀਰ ਨੇ ਜਲ ਛਕ ਲਿਆ ਹੈ ਖਾਲਸਾ ਜੀ... ਹੁਣ ਅੱਗੋਂ ਕੀ ਹੁਕਮ ਹੈ...", ਵਹੀਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ ਤੇ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਮੁਸਕੁਰਾਉਣ ਲੱਗਾ।
"ਹੁਕਮ ਕੀ ਹੈ... ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਅਸੀਂ ਢਾਬ ਕੋਲ ਰਹਾਂਗੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਅਫਗਾਨ ਮੇਮਨੇ ਤਿਹਾਏ ਮਰੇ ਰਹਿਣਗੇ.. ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਚਾਲਾ ਪਾਓ ਤਾਂ ਕਿ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦਾ ਇਹ ਵੱਗ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਸਕੇ...", ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅਬਦਾਲੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਚਿਉਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, “ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਥੋੜੀ ਕਾਹਲ ਵਿਚ ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੌਲ਼ ਰਿਹਾ ਕਿ ਛੇਤੀ ਹੀ ਫੇਰ ਮੇਲੇ ਹੋਣਗੇ ਭਲੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਆਪਣੀ ਤਿਹਾਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਆ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਹੋ ਸਕੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚੋਂ ਕੂਚ ਕਰ ਜਾਹ "
ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਜ਼ੰਗਾਲੇ ਛੁਰੇਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜੇ।
