"ਕੀ ਗਾ ਰਿਹੈ ਪੁੱਤ ਉਹ ਸਿੰਘ ?”, ਇਕ ਮਾਤਾ ਨੇ ਕੋਲ ਖਲੋਤੇ ਬਾਲ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
" ਤੱਤ ਖਾਲਸੇ ਸੋ ਰਹਯੋ ਗਯੋ ਸੋ ਖੋਟ ਗਵਾਇ"
"ਕੱਚ ਪਿੱਲ ਝੜ ਗਈ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਟ ਮਿਲਾਵਟ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੈ... ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜੋ ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਮੋਟੀ ਮੈਲ ਸੀ ਉਹ ਵੀ ਲਹਿ ਗਈ ਹੈ। ਖਾਲਸਾ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਖਲੋਤਾ ਹੈ ...", ਇਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬਾਪੂ, ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
"ਤੱਤ ਖਾਲਸੇ ਸੋ ਰਹਯੋ ਗਯੋ ਸੋ ਖੋਟ ਗਵਾਇ"
ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘ ਨੇ 'ਰਹਿਰਾਸ ਸਾਹਿਬ' ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
“ਦੁਖੁ ਦਾਰੂ ਸੁਖੁ ਰੋਗੁ ਭਇਆ ਜਾ ਸੁਖੁ ਤਾਮਿ ਨ ਹੋਈ॥"
ਸਾਰੇ ਵਹੀਰ ਨੇ ਚੌਕੜੇ ਮਾਰ ਲਏ।
"ਆਖਾ ਜੀਵਾ ਵਿਸਰੈ ਮਰਿ ਜਾਉ॥ "
"ਤੂੰ ਕਰਤਾ ਸਚਿਆਰ ਮੈਡਾ ਸਾਈਂ॥"
ਜੋ ਤਉ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਥੀਸੀ ਜੋ ਤੂ ਦੇਹਿ ਸੋਈ ਹਉ ਪਾਈ॥"
"ਧੰਨ ਜੀਓ ਤਿਹ ਕੋ ਜਗ ਮੈ ਮੁਖਿ ਤੇ ਹਰਿ ਚਿਤ ਮੈ ਜੁਧ ਬਿਚਾਰੈ॥"
"ਅਨੰਦ ਭਇਆ ਮੇਰੀ ਮਾਏ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮੈ ਪਾਇਆ॥"
ਕੁਝ ਕੁ ਸਤਰਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਕੇ ਪੜ੍ਹੀਆਂ।
"ਰਖੇ ਰਖਣਹਾਰਿ ਆਪਿ ਉਬਾਰਿਅਨੁ॥
ਗੁਰ ਕੀ ਪੈਰੀ ਪਾਇ ਕਾਜ ਸਵਾਰਿਅਨੁ॥
ਸਮਾਪਤੀ ਮਗਰੋਂ ਉਸੇ ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ। ਸਾਰਾ ਪੰਥ ਹੱਥ ਜੋੜ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਵਿਚ ਜੁੜ ਗਿਆ। ਅਰਦਾਸ ਵਿਚ ਉਸ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੋ ਅੰਤਲੇ ਸਬਦ ਕਹੇ ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਪਰਮ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰਮੁਖ ਦੀ ਅਸਲ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਖੀ ਹੈ,
ਉਹ ਬੋਲਿਆ,
"ਹੇ ਨਿਮਾਨਿਆਂ ਦੇ ਮਾਣ ਨਿਤਾਨਿਆਂ ਦੇ ਤਾਣ ਸੱਚੇ ਪਿਤਾ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਜੀਓ, ਚਕਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਧੰਨ ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀਓ, ਧੰਨ ਧੰਨ ਕਲਗੀਧਰ ਸੁਆਮੀਂ ਜੀ, ਧੰਨ ਧੰਨ ਅਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇਵਾਂ ਜੀਓ, ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਭਾਣੇ ਵਿਚ ਚਾਰ ਪਹਿਰ ਦਿਨ ਸੁਖਾਂ ਦਾ
