ਨਹੀਂ ਬਣਨੀ...", ਬਾਬਾ ਭੰਗੂ ਦਰਬਾਰਾ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਬੋਲਿਆ।
"ਮਹਾਰਾਜ ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਲੈਣ ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਸਚਮੁਚ ਗੁਰਧਾਮਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਲੱਗ ਜਾਵੇ...", ਅੱਖਾਂ ਭਰਦਾ ਦਰਬਾਰਾ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ
"ਜਿਹੜੀ ਕੌਮ ਦੇ ਬਾਲ ਸੀਸ ਲੇਖੇ ਲੱਗ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਣ, ਓਸ ਕੌਮ ਦੀ ਕੋਈ 'ਵਾ ਵੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ", ਬਾਬੇ ਦੇ ਕੋਲ ਖਲੋਤਾ ਇਕ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ।
ਬਾਬੇ ਨੇ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਤੋਰੀ...
ਬਰੂਦ ਫਟਣ ਨਾਲ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਉੱਡੀਆਂ। ਇਕ ਇੱਟ ਏਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਕੇ ਦੂਰੋਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਸਿੱਧੀ ਨੱਕ 'ਤੇ ਜਾ ਵੱਜੀ। ਨੱਕ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦਾ ਕੜਾਕਾ ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਆਪ ਸੁਣਿਆਂ। ਇੱਟ ਦਾ ਇਕ ਕੰਕਰ ਦੁਰਾਨੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿਚ ਖੁੱਭ ਗਿਆ। ਤਖਤ ਤੋਂ ਭੁਆਟਣੀ ਖਾ ਕੇ ਅਬਦਾਲੀ ਭੁੰਜੇ ਜਾ ਪਿਆ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਕਰਾਹੁਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਬੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਮੂੰਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲੋ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸ਼ਾਹੀ ਹਕੀਮ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿਚੋਂ ਕੰਕਰ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਅਬਦਾਲੀ ਤੇ ਬਾਕੀ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਕਿ ਫੱਟ ਜਲਦੀ ਭਰ ਜਾਏਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਜਖ਼ਮ ਸਮਾਂ ਪੈਣ ਨਾਲ ਸਗੋਂ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਪੀੜ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਅਬਦਾਲੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲੈਣ ਜਦ ਸ਼ਾਹ ਵਲੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਫੀ ਦੇ ਬੋਲ ਚੇਤੇ ਕਰਵਾਏ ਸਨ ਤਾਂ ਅਬਦਾਲੀ ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚੀਕਿਆ,
“ਤੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਹੀਂ... ਮੈਂ ਇਸ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕੋਈ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ...
ਪਾਨੀਪਤ ਦਾ ਜੇਤੂ, ਮਰਾਠਿਆਂ ਸਮੇਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਰਜਵਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਬਦਾਲੀ ਵੱਡੇ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਵਿਚ ਅੱਠ ਘੰਟੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿਚ ਹੱਤਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸਿਖਾਂ ਦੇ ਨਿਹੱਥੇ ਵਹੀਰ ਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ, ਟਿੱਡੀ
