ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਸਿੰਘ ਸਰਹੰਦ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ, ਜੈਨੇ ਨੇ ਸੁਲਹ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾਂ ਘੋਲਿਆ। ਨਜ਼ਰਾਨੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕੀਤੇ ਤੇ ਸਰਹੰਦ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਮੰਤਵ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਭੂਤਰੇ ਤੇ ਲਾਚੜੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਚੇਤੇ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਹੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਾਰਸ ਹਨ. ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਆਕੀ ਹੋ ਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਸੁਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵਸ ਸਕਦਾ।
ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਚਾਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਜੇ ਸਰਹੰਦ ਤੋਂ ਦਸ ਪੰਦਰਾਂ ਕੋਹ ਹੀ ਗਏ ਹੋਣਗੇ ਕਿ ਜ਼ੈਨੇ ਨੇ ਸੁਨੇਹਾਂ ਭਿਜਵਾ ਕੇ ਲਛਮੀ ਨਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ,
"ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਰੋਜ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਾਂ 'ਤੇ ਆ ਖਲੋਇਆ ਕਰਨਗੇ ਖਾਨ ਸਾਹਬ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿਓ ਤੇ ਐਸਾ ਸਬਕ ਸਿਖਾਓ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਸਰਹੰਦ ਦਾ ਰੁਖ ਨਾ ਕਰਨ
"ਕੈਸਾ ਸਬਕ...? ਹਜੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੀਤੇ ਮਲੇਰਕੋਟਲੇ ਤੇ ਕੁੱਪ ਰਹੀੜ ਦੇ ਕਤਲੇਆਮ ਨੂੰ ਜੇ ਇਹ ਓਹੋ ਜਹੇ ਕਤਲੇਆਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡੋਲੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ ", ਅੱਕੇ ਹੋਏ ਜੈਨੇ ਨੇ ਲੱਛੂ ਨਰੈਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਏਨੇ ਨੂੰ ਲਛਮੀ ਨਰਾਇਣ ਦੀ ਇਕ ਟੁਕੜੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਸਿੰਘ ਕਿਧਰੋਂ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆਂਦੇ। ਹੱਥਕੜੀਆਂ ਤੇ ਬੇੜੀਆਂ ਵਿਚ ਜਕੜੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸਿੰਘ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਲ ਜਾਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣਾ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਲਛਮੀ ਨਰਾਇਣ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਲਿਆਉਣ ਕਰਕੇ ਡਰ ਵੀ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜ਼ੈਨੇ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਗ਼ਮ ਨੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਸਬੱਬ ਪੁੱਛਿਆ। ਜੈਨਾ ਬੋਲਿਆ,
"ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਬੇਗ਼ਮ... ਮਸਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਦੇ ਕੇ ਸਰਹੰਦ ਦੀਆਂ ਬਰੂਹਾਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਹ ਲੱਛਮੀ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਫੇਰ ਸਰਹੰਦ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦੇਣੇ ਹਨ..
