ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾਈ ਖਲੋਤੀ ਸੀ।
ਸੋ ਇੰਝ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਲੋਕਾਈ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਇਨੇ ਬਦਲੇ " ਬਾਬਾ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
"ਵਾਹ... ਧੰਨ ਸਤਿਗੁਰੂ"
ਪਰਕਰਮਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ 'ਅਕਾਲ ਅਕਾਲ' ਜਪਦੇ ਗੁਰੂ ਕਿਆਂ ਲਾਲਾਂ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਬੁੰਗੇ ਤੋਂ ਸੱਦਾ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ।
".. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਨਾ ਫੜ੍ਹੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਏਥੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ,
ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਤਾਂ ਪਰਕਰਮਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸੁਣ ਲਈ ਸੀ, ਪਰ ਬੁੰਗੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਚਾਲੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਦਾ ਆਉਣ 'ਤੇ ਪਾਏ।
ਭਾਈ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁਖੀ ਸਿੰਘ ਅਕਾਲ ਬੁੰਗੇ ਦੇ ਥੜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਸੰਗਤ ਇਕੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਕਸੂਰੋਂ ਆਏ ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾ ਦਾ ਜੱਥਾ ਅਕਾਲ ਬੁੰਗੇ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਖਲੋਤਾ ਸੀ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਲ ਵਿਚ ਪੱਲਾ ਪਾ ਕੇ ਪੰਥ ਖਾਲਸੇ ਅੱਗੇ ਫਰਿਆਦੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਇਹ ਦਰਬਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ... ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋ ਤੇ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਏਥੇ ਹੀ ਸਿਰ ਲਾਹ ਦਿਓ। ਕੀ ਤੀਨ ਲੋਕ ਦੇ ਸੁਆਮੀਂ ਦਸਵੇਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਸਾਡੀ ਬਾਂਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਏ... ਕੀ ਦੀਨ ਦੁਖੀ ਸਾਧੂਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁਣ ਖਾਲਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ... ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਖਲੋਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੱਗ ਲਾਹ ਕੇ ਪੰਥ ਦੇ ਚਰਨਾ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
"ਹੋਇਆ ਕੀ ਪੰਡਤਾ... ਜਨਾਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਰੋਈ ਜਾਨਾ", ਸਰਦਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਭੰਗੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੇ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਕ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪੱਗ ਮੁੜ ਬਾਹਮਣ ਦੇ ਸਿਰ ਧਰ ਦੇਵੇ।
"ਕਸੂਰ ਦੇ ਪਠਾਨਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਚੁੱਕ ਲਈ ਹੈ... ਮੇਰੀ ਦੁਹਾਈ ਹੈ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿਵਾਓ... ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਏਥੇ ਹੀ ਤਲਵਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਵਾਂਗਾ...
"ਜੇ ਤੀਵੀਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭ ਈ ਨੀ ਸਕਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਨਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਵਿਆਹ...
