ਕੁਝ ਸਿੰਘ ਵੀ ਭੇਜੇ ਸਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਟੋਲਣ ਲਈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਤੇ ਮਿਲੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤੀਵੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਨਾ, ਕੀਹਨੂੰ ਟੋਲੀਏ। ਤੁਸੀਂ ਚੱਲੋ ਅੱਗੇ ਲੱਗੋ ਤੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਸ ਗੜ੍ਹੀ ਵਾਲਿਆਂ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਉਸ ਨੂੰ"
ਹਲਾਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੱਕਾ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਸੂਰ ਫਤਹਿ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਉਹ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਹੀ ਬਿਠਾ ਲਓ ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਏਥੋਂ ਦੂਰ ਹੈ ਉਹ ਥਾਂ,
" ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੋੜਾ ਹੀ ਮੰਗਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਘਾਟਾ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਨੂੰ", ਹੱਸਦਿਆਂ ਸਰਦਾਰ ਬੋਲਿਆ।
"ਨਹੀਂ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਘੋੜਾ
ਚਲਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ. ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ "ਚਲਾਉਣ ਨੂੰ ਇਹ ਤੋਪ ਐ, ਘੋੜਾ ਚਲਾਈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਏਹਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰੀਦੀ ਐ। ਚੱਲ ਆਜਾ " ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਪੰਡਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਰਬੀ ਘੋੜੇ ਵੱਲ ਸੱਦਿਆ।
ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਪੰਡਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਡਿੱਗਿਆ। ਫੇਰ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਆਪ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।
"ਏਹਨੂੰ ਤਾਂ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ", ਕੋਈ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ।
"ਓ ਭਾਈ! ਜੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਫੇਰ ਆਪਣੀ ਤੀਵੀਂ ਕਾਹਨੂੰ ਖੁਹਾਉਂਦਾ", ਸਰਦਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸਿੰਘ ਹੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਉਸ ਗੜ੍ਹੀ ਵਿਚ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤੀਵੀਂ ਸੀ, ਉਸਮਾਨ ਖਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਹਜੇ ਕੁਝ ਪਠਾਨ ਜਿਉਂਦੇ ਸਨ। ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਤੇਗ ਵਾਹੀ ਤੇ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਪੰਜ ਸੋ ਪਠਾਨਾ ਦੇ ਸਿਰ ਧੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਮਾਨ ਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਂਦਾ।
ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਦਾ ਸਿਰ ਪਲੋਸਦਿਆਂ ਭੰਗੀ ਸਰਦਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਤੋਰਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, "ਬੇਝਿਜਕ ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ
