"ਕਿਰਪਾ ਦੱਤ ਨਹੀਂ ਕਿਰਪਾ ਸਿੰਘ", ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਪੰਡਤ ਕਿਰਪਾ ਦੰਤ ਜੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਹੁਣ ਕਿਰਪਾ ਸਿੰਘ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੇ।
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਭਾਈ ਮਾਲੀ ਸੰਧੂ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਪਤਾ ਪੁੱਛਿਆ,
"ਉਹ ਤਾਂ ਆਨੰਦਪੁਰ ਦੇ ਜ਼ੇਰੇ ਜ਼ੱਰੇ ਵਿਚ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਨੇ ਆਨੰਦਪੁਰ ਦੀਆਂ ਫਿਜ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁਲੇ ਹੋਏ ਨੇ. ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਹਜੇ ਤਕ.. ?”, ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਫੇਰ ਮੁਸਕੁਰਾਏ, ਭਾਈ ਮਾਲੀ ਸੰਧੂ ਜੀ ਨੇ 'ਜੀ' ਆਖਦਿਆਂ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਲਈ।
"ਨੀਵੀਂ ਨਾ ਪਾਓ... ਮੈਂ ਜਾਣਦਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੇ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੇ ਪਰੀ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਦੀਦਾਰ ਕਰਨੇ ਲੋਚਦੇ ਹੋ " ਭਾਈ ਮਾਲੀ ਸੰਧੂ ਦੀ ਝਿਜਕ ਦੇਖਦਿਆਂ ਪੰਡਿਤ ਕਿਰਪਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੋਲੇ।
"ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਕਹੋ ", ਭਾਈ ਮਾਲੀ ਸੰਧੂ ਪੰਡਿਤ ਕਿਰਪਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਕਹਿਨ ਲੱਗੇ।
"ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਕੀ ਕਹੇ.. ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਕਹਿ ਹੀ ਕੀ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।
"ਕਹੂੰ ਭੂਮ ਭਾਰ ਕੇ ਉਤਾਰਤ ਹੋ ਮਹਾਰਾਜ’,
ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਨੇ 'ਉਹਨਾਂ' ਦੇ ਬੋਲ,
'ਕਤਹੂੰ ਭਿਖਾਰੀ ਹੁਇਕੈ ਮਾਂਗਤ ਫਿਰਤ ਭੀਖ
ਕਹੂੰ ਮਹਾ ਦਾਨ ਹੁਇਕੈ ਮਾਂਗਿਓ ਧਨ ਦੇਤ ਹੈ।
' ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਬੋਲੀ 'ਚ ਏਨੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਕਿ 'ਉਹਨਾਂ' ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਰਲ ਕੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲੈਣ। ਕਈ ਵਾਰ ਬਵੰਜਾ ਕਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰ ਭੰਡਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਕੱਦ ਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਕਿਹੜੇ ਅਲੰਕਾਰਾਂ 'ਚ ਸਮਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ?
ਕਮਾਨ ਜਹੀਆਂ ਭਵਾਂ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਨੈਨਾਂ ਦੇ ਬਾਣ, ਕਿਹੜੇ ਸ਼ਬਦ ਏਨੇ ਫੁਰਤੀਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਸਕਣ?
ਕਿਹੜੇ ਬੋਲ ਨੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਬਾਜ਼ ਦੀ ਉਡਾਣ ਛੂਹ ਸਕਣ?
