ਛਤ੍ਰ ਝੁਲੇਗਾ ਸੀਸ ਪਰ ਬੜੀ ਕਰੇਗੀ ਮੌਜ॥ "
ਮਹਾਰਾਜ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕੁਰਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿਚ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਲਈ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਲ ਹੋਈ ਅਲੋਕਿਕ ਭੇਣ ਸੀ। ਇਹ ਤੱਕਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਦਾ ਇਹੋ ਮੰਨਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਪੰਥ ਦੇ ਕਿਨਕਾ ਮਾਤ੍ਰ ਵੀ ਕੰਮ ਆ ਸਕਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਇਸੇ ਤੱਕਣੀ ਕਰਕੇ ਹੈ । ਉਸ ਦੀ ਤਾਂ ਜਦ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਮਿਲੀ, ਓਦੋਂ ਹੀ ਜਾਪਣ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੁੱਖਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਸਿੰਘ ਦੇ ਬੋਲੇ ਬੋਲਾਂ,
"ਦਿਲੀ ਤਖਤ ਪਰ ਬਹਿਗੀ ਆਪ ਗੁਰੂ ਕੀ ਫੌਜ॥
ਛਤ੍ਰ ਝੁਲੇਗਾ ਸੀਸ ਪਰ ਬੜੀ ਕਰੇਗੀ ਮੌਜ॥ "
'ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਸਨ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਸਿਰ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸੇਵਾ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਤਾਂ ਉਮਰ ਉਹ ਉਸ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਜੂਝਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਅੰਤ ਜਦ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਉਹ ਬੋਲ ਸੱਚ ਕਰ ਦਿਖਾਏ ਤਾਂ ਇਸ ਜਹਾਨ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲਈ। ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਹੀ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖਾਲਸੇ ਪੰਥ ਦੇ ਦਲਾਂ ਵਿਚ ਰਲ ਜਾਣ ਦਾ ਚਾਓ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਘਰੋਂ ਭੱਜ ਕੇ ਬਾਬਾ ਮਸਤਾਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਡੇਰੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਾਬਾ ਮਸਤਾਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਬਾਬਾ ਮਸਤਾਨ ਸਿੰਘ ਉਹ ਸਿੰਘ ਸਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਜਿਹੜੇ ਪੰਜਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਪਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਕਲਗੀਧਰ ਸੁਆਮੀ ਜੀ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਬਾਟਾ ਛਕਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪ ਖੰਡੇ ਬਾਟੇ ਕੀ ਪਾਹੁਲ ਲਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਪੰਜਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਬਾਬਾ ਮਸਤਾਨ ਸਿੰਘ ਵਿਚ ਵੀ ਵਰਤ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਾਬਾ ਮਸਤਾਨ ਸਿੰਘ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਕਲਗੀਧਰ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਹਜੂਰੀ ਸਿੰਘਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਨ, ਸਦਾ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਿਹਾ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਮਹਾਰਾਜ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗਏ ਤਾਂ ਵੀ ਬਾਬਾ ਮਸਤਾਨ ਸਿੰਘ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਨ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ 'ਬੰਦੇ' ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਦੇ ਕੇ ਜਦ ਪੰਜਾਬ ਵੱਲ ਤੋਰਿਆ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ
