ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਇਮ ਹੈ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੀਕ ਕਾਇਮ ਰਹੇਗਾ. ", ਬਾਬਾ ਸਾਡੇ ਹੈਰਾਨ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
"ਕੈਸੀ ਕਰਾਮਾਤੀ ਕਥਾ ਹੋਏਗੀ ਇਹ... ਮੱਥੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ...", ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਥਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਾਂ।
"ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਓ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਕਹੋ,
‘ਧੰਨ ਧੰਨ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਸ਼ਹੀਦ' ", ਬਾਬੇ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਤੇ ਆਪ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ।
ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਵੀ ਬਾਬੇ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਮੱਥੇ ਨਾਲ ਲਾਏ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬੋਲੇ,
‘ਧੰਨ ਧੰਨ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਸ਼ਹੀਦ'
ਅੱਖਾਂ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿਚ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਐਸਾ ਗੂੰਜਿਆ ਕਿ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ।
ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ, ਬਾਬੇ ਭੰਗੂ ਕੋਲ, ਕੋਈ ਪੰਦਰਾਂ ਵੀਹ ਜਣੇ ਬੈਠੇ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਪਰ ਜਦ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ,
'ਧੰਨ ਧੰਨ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਸ਼ਹੀਦ'
ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਆਈਆਂ। ਅਸਮਾਨੋ ਬਿਜਲੀ ਕੜਕੀ ਤੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਬੈਠੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ।
ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਕੁਝ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਦ ਸਾਡੇ ਮਗਰ ਖਲੋਤਾ ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ,
“ਧੰਨ ਧੰਨ ਸ਼ਹੀਦੋ ਸਿੰਘੋ"
ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਜੇ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਮੋਟਾ ਸ਼ੰਕਾ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਨਵਿਰਤ ਹੋ ਗਿਆ।
"ਕਰੀਏ ਸ਼ੁਰੂ ਫੇਰ, ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਮਿਸਲ ਦੇ ਸਿਰਲੱਥ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ... ਐਸੇ ਯੋਧੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁੜਕਾ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ...", ਬਾਬੇ ਦੇ ਹੱਥ ਹਜੇ ਵੀ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
“ਜੀ ਬਾਬਾ ਜੀ... ਸਾਡੇ ਧੰਨ ਭਾਗ"
..ਤੇ ਕਥਾ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾ ਦੀ ਧੂੜ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਛੁਹਾਉਣ ਲਈ ਤੁਰ ਪਈ।
