ਰਹੇ ਸਨ। ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ ਨਾਗਨੀ ਫੜ੍ਹੀ ਤੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਛੁਹਾਈ।
“ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਸ਼ਸਤਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ?”, ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਖੰਡਾ”, ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਨਾਗਨੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗੀ"
“ਮੈਨੂੰ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਦ ਮੈਂ ਨਾਗਨੀ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਮਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਆਪ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਪਾੜਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਨਾਗਨੀ ਬਰਛਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਗੇ। ਓਦੋਂ ਫੇਰ ਮੈਂ ਇਹ ਛੋਟੀ ਨਾਗਨੀ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ", ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਾਈ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਬੋਲੇ।
ਭਾਈ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਲਿਖਣ ਦੀ ਵਿੱਦਿਆ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਪਾਸੋ ਤਨਦੇਹੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਪੋਥੀਆਂ ਲਿਖਣ ਵਿਚ ਮਾਹਰ ਹੋ ਗਏ ਤਾਂ ਇਕ ਦਿਨ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
"ਅਸੀਂ ਆਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦਾਂਗੇ ਭਾਈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਅਭਿਆਸ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਓ", ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਭਾਈ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਭਾਵੇ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਚਿੱਤ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅੱਗੇ ਸੀਸ ਨਿਵਾਉਣਾ ਸਿਖ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ।
ਸਮਾ ਬੀਤਿਆ। ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ, ਚਮਕੌਰ, ਮਾਛੀਵਾੜਾ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਮਹਾਰਾਜ ਹੁਣ ਮੁਕਤਸਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸਨ। ਬੇਦਾਵਾ ਲਿਖ ਕੇ ਦੇ ਆਏ ਸਿਖ ਮੁਕਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਸਿਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਲੜੇ। ਭਾਈ ਮਹਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਗੋਦ ਨਸੀਬ ਹੋਈ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਹੀ ਸਹੀ।
"ਆਪ ਜੀ ਮੰਗੋ ਕੀ ਮੰਗਦੇ ਹੋ”, ਮਹਾਰਾਜ ਬੋਲੇ, ਪਰ ਭਾਈ ਮਹਾ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਥਰੂ ਵਹਿ ਕੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿਚੋਂ ਵਗ ਰਹੇ ਲਹੂ ਵਿਚ ਰਲ ਗਏ।
“ਸ੍ਰਿਸਟੀ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਜੇ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗ ਲਓ, ਬੋਲ ਕੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਸੋਚ ਲਓ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸਟੀ ਦਾ ਰਾਜ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਝੋਲੀ ਪਾ ਦਿਆਂਗਾ"
ਪਰ ਭਾਈ ਮਹਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਨਾਂਹ ਵਿਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਅੱਥਰੂ
