ਕਰੜਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹ ਘਟਨਾ ਦੁਹਰਾ ਸਕਾਂ", ", ਹੁਣ ਸਿੰਘ ਭਾਵੁਕ ਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਸਿੰਘ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰ ਪਏ।
ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਭੱਜੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਬਿਪਤਾ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਕਥਾ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਕੀਤੀ।
"ਅਨਰਥ ਹੋ ਗਿਐ ਬਾਬਾ ਜੀ... ਕਹਿਰ ਹੋ ਗਿਐ
"ਸਾਹ ਲੈ ਲੈ ਭਾਈ ਸਿੰਘਾ ਤੇ ਸਹਿਜ ਨਾਲ ਦੱਸ",
"ਅਫਗਾਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਆਏ ਨੇ ਬਾਬਾ ਜੀ "
“ ਤੇ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਏ ਨੇ ਲੁੱਟ ਮਾਰ ਦੀ ਨੀਤ ਭਰਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ", ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਾਈ ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਬੋਲੇ।
"ਨਹੀਂ ਖਾਲਸਾ ਜੀ... ਲੁੱਟਾਂ ਮਾਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਦ ਦੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ... ਉਹ ਤਾਂ ਐਤਕੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਿਰਤੀ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਏ ਨੇ.. ਤੈਮੂਰ ਤੇ ਜਹਾਨ ਖਾਨ...'
ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਰੂਰ ਅਬਦਾਲੀ ਲਸ਼ਕਰ ਦੀ ਮੈਲੀ ਨਜ਼ਰ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਹਾਨ ਖਾਨ ਦੀ ਬਦਨੀਅਤੀ ਤੋਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵਾਕਫ ਸਨ।
“ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਰੁਖ ਕੀਤਾ ਹੈ..?”, ਬਾਬਾ ਜੀ ਬੋਲੇ।
"ਜੀ ਬਾਬਾ ਜੀ...", ਉਹ ਸਿੰਘ ਏਨਾ ਕੁ ਬੋਲ ਸਕਿਆ।
ਬਾਬਾ ਜੀ ਉੱਠੇ। ਖੰਡੇ ਨੂੰ ਕਮਰਕਸੇ ਵਿਚ ਕਸਿਆ। ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਨੇਜ਼ਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
"ਹੇ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਕਲਗੀਧਰ ਪਿਤਾ ਜੀਓ ਮਹਾਰਾਜ ਲਾਜ ਰੱਖਣੀ। ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ ਜੀਓ ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਆਸੀਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਿਭਾ ਸਕਾਂ, ਸਿਦਕ ਬਖਸ਼ਿਓ", ਬਾਬਾ ਜੀ ਬਸ ਏਨਾ ਬੋਲੇ ਤੇ ਹੱਥ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੁਹਾ ਕੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਲਾਇਆ।
"ਸੀਸ ਲੇਖੇ ਲਾਉਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਖਾਲਸਾ ਜੀ। ਨਾਮ ਨਾਲ ਲੱਗੇ 'ਸ਼ਹੀਦ' ਦੀ ਲੱਜ ਪਾਲਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ... ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਿੰਘਾਂ
