"ਤੁਸੀਂ ਸਮਝੇ ਨਹੀਂ ਹਜ਼ੂਰ, ਜਾਨ ਤਲੀ 'ਤੇ ਧਰ ਕੇ ਲੜਨਾ ਹੋਰ ਗੱਲ ਸਿਰ ਤਲੀ 'ਤੇ ਧਰ ਕੇ ਲੜਨਾ ਹੋਰ...
"ਕੋਈ ਫਰਕ ਹੈ..."
"ਬਹੁਤ ਹਜ਼ੂਰ... ਬਹੁਤ ਫਰਕ ਹੈ ਸ਼ਹੀਦੀ ਮਿਸਲ ਦੇ ਸਰਦਾਰ...
ਬਾਬੇ... ਭਾਈ... ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸਿਰ ਸਾਡੇ ਇਕ ਪਠਾਨ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਲਹਿ ਗਿਆ ਸੀ... ਤੇ ਉਸਨੇ " ਤੇ ਸੂਹੀਆ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਉਸਨੇ ਕੀ... ਅੱਗੇ ਬੋਲ...", ਤੈਮੂਰ ਦਾ ਦਿਲ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੱਥਾ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਹਜ਼ੂਰ ਤੇ ਮੁੜ ਖੰਡਾ ਵਾਹੁਣ ਲੱਗਾ.. "
"ਕੀ ਬਕਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ..."
"ਕਹਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸ਼ਹਿਜਾਦਾ ਆਲਮ... ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚੋਂ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ...", ਪਹਿਲਾ ਸੂਹੀਆ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਭੱਜਿਆ ਆਉਂਦਾ ਫੌਜਦਾਰ ਬੋਲਿਆ, "ਉਹ ਸਿਰ ਤਲੀਆਂ 'ਤੇ ਧਰ ਕੇ ਲੜ੍ਹ ਰਹੇ ਨੇ ਹਜ਼ੂਰ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਉਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਖਲੋ ਸਕਦੀ...'
"ਅਤਾਈ ਖਾਨ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਰਿਹਾ ਹੈ ਹਜ਼ੂਰ... ਇਹਨਾਂ ਸਿਖਾਂ ਦੇ ਤਾਂ ਮੁਰਦੇ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ ਲੜਨ ਲੱਗੇ ਹਨ.", ਇਕ ਹੋਰ ਸੂਹੀਆ ਬੋਲਿਆ।
“ਕੀ ਉਸ ਇਕੱਲੇ ਨੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ...", ਤੈਮੂਰ ਅੰਦਰੋਂ ਕੰਬ ਗਿਆ ਸੀ।
"ਇਹ ਸਿਰਲੱਥਾਂ ਦੀ ਕੌਮ ਹੈ ਹਜ਼ੂਰ... ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਸ਼ਹੀਦ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਭੱਜ ਲਏ... ਹੋ ਸਕਦੈ ਪਿੱਛੇ "
"ਸ਼ਹੀਦ... ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹੈਂ ਕਾਫਰ ਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦ.
"ਇਹੋ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਹਜ਼ੂਰ... ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਂ ਜਿਉਂਦੇ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਹੀਦ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ...
"ਅੱਲਾਹ ਵੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਸਿਖਾਂ ਵੱਲ ਹੈ ਹਜ਼ੂਰ " ਇਕ ਫੌਜਦਾਰ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਤੈਮੂਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬਚੀ ਖੁਚੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦੇ ਗਈ ਸੀ।
ਤੈਮੂਰ ਹੁਣ ਹੋਰ ਚਿਰ ਏਥੇ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ
