ਛੁਪਾਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਇਕ ‘ਭੂਮਿਕਾ’ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਮੋਹਰੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਤਾਂਕਿ ਇਹ ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ‘ਕਾਬਲ’ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਬਸ ਇਹੀ ਸਮਝ ਲਉ ਕਿ ਮੀਟਿੰਗ ਦਾ ਮੇਜ਼ ਵੀ ਇਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਪੋਕਰ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਮੇਜ਼ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਅਸਲ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਝਾਂਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਬੱਸ ਇਹੀ ਖੇਡ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਪੋਕਰ ਵਿਚ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—'ਟੈੱਲ' (Tell) ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ ਦੱਸਣਾ। ਪੋਕਰ ਵਿਚ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਰੀਰਕ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਅਚੇਤ ਹੀ (ਜਾਂ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ) ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਬੋਲਫ ਜਾਂ ਝਾਂਸਾ ਦੇਣ ਵਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਹੋਣਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਹ ਖੇਡ ਖੇਡਣ ਲੱਗਿਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਐਨਕਾਂ ਲਗਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪੱਤਿਆਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਾ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਦੀ ਆਸ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਤਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਾਲ ਹੀ ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਝਪਕਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਭਾਵੇਂ ਪੋਕਰ ਖੇਡਦੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਬੜਾ ਹੀ ਦਿਲਚਸਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੇਡ ਚਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲਾਸ-ਵੇਗਾਸ ਵਿਚ। ਤੁਸੀਂ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੁਪਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਮਜ਼ੇ ਨਾਲ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਵੀ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ‘ਟੈੱਲ' ਦੇਖ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ। ਗੱਲ ਕੀ ਇਹ ਬੜਾ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ 'ਝੂਠ' ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀ ਆਪਣਾ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਹੁਨਰ 'ਚਾਂਸ' ਵਿਰੁੱਧ ਕਿਵੇਂ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਇਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਆ ਜਾਈਏ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਇਕੱਲੀ ਹਰਕਤ ਤੋਂ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਛੁਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ (ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲਾ 'ਧੋਖਾ' ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਧੋਖਾ)। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਇਸਦੇ ਹੱਕ ਦੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਬੂਤ (ਇਸ਼ਾਰੇ) ਵੀ ਚਾਹੀਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆਪਾਂ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨਵੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਵਾਂਗੇ ਤਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝ ਸਕੀਏ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਨੂੰ ‘ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ' ਜਾਂ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਨਾਲ 'ਪੂਰਾ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।