ਇਕਦਮ ਵਿੰਸਟਨ ਚਰਚਿਲ ਅਤੇ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਅਫਸਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਕੁ ਹਰਕਤਾਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਸਿਗਾਰ ਦੇ ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ-ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਸਿਗਾਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਗੱਲ ਆਪਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਸਿਗਾਰ ਨਾਲ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਫਲ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਬੰਧ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੈਂਪੇਨ ਨਾਲ!) ਸੋ ਅਕਸਰ ਸਿਗਾਰ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਦਿਖਾਣ ਲਈ ਹੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।

ਸਿਗਾਰ ਪੀਣ ਦਾ ਢੰਗ ਵੀ ਸਿਗਰਟ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਦੇ ਛੇਤੀ ਛੇਤੀ ਕਸ਼ ਨਾ ਖਿੱਚੇ ਜਾਣ ਤਾਂ ਇਹ ਬੁਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪਕੜੀ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇਹ ਇਕ ਬੜੀ ਵਧੀਆ ਬਦਲਵੀਂ ਹਰਕਤ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਕੰਮ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ 96 ਸਾਲ ਦੇ ਹਾਸਰਸ-ਅਦਾਕਾਰ ਜੌਰਜ ਬਰਨਜ਼ ਨੂੰ ਪੁਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਸਟੇਜ ਤੇ ਜਾਂ ਟੈਲੀਵੀਜ਼ਨ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇਕ ਸਿਗਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਉਹ ਕਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਲਾਉਂਦਾ। ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿਚ ਜੁਆਬ ਦਿੱਤਾ-"ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਬੰਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਫੜਦਾ-ਸਗੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।”

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ (Self Comfort Gestures)

ਇਹ ਉਹ 'ਬਦਲਵੀਆਂ' ਹਰਕਤਾਂ ਹਨ ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੱਲ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਹੱਥ ਫੜਨਾ

ਕਈ ਲੋਕ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ‘ਪਕੜੀ' ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਡੈਸਮੰਡ ਮੌਰਿਸ ਨੇ 'ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਿਲਾਣਾ' ਕਿਹਾ ਸੀ। ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਇਹ ਇਕ ਸਾਧਾਰਨ ਜਿਹੀ ਹਰਕਤ ਲਗਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਰ ਹਰਕਤਾਂ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਵੈ-ਭਰੋਸੇ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਮਝ ਬੈਠਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਦੁਬਿਧਾ ਦਾ ਚਿੰਨ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਭਾਵੇਂ ਇਕੋ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਹਿੱਲਣ ਅਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਨ—ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਬਿਧਾ ਦੇ ਤਣਾਅ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸੋਚ ਜਾਂ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਦਬਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਜੇਕਰ ਇਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਮੇਜ਼ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਸ ਕਿਰਿਆ ਦੀਆਂ ਦੋ ਹਾਲਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੂਹਣੀਆਂ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੀ ਮੁਦਰਾ ਉਹ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਹੱਥ ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਆ ਕੇ ਮੇਜ਼ ਉਤੇ ਟਿਕਾ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। (ਕਦੀ ਕਦੀ ਇਹ ਹੱਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਝੋਲੀ ਵਿਚ ਵੀ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।)