ਗੰਭੀਰ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਲਿਖਤ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਇਉਂ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲਾ ਕਰੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਕ ਵੰਨਗੀ ਦੇਖੋ –

ਪਤੇ ਪੀਟਸਬਰਗ ਵਿਚ ਜ਼ਾਰ ਆਪਣੀ ਪਰਜਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ?

ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਦੱਸਣ ਵਾਸਤੇ ਘਰ ਤੁਰੇ।

ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਪੋਤੇ ਪੋਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਬਾਬਿਆਂ ਦੀ ਉਂਗਲ ਫੜ ਕੇ।

9 ਜਨਵਰੀ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਦਿਨ। ਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣੇ ਨਾ, ਆਪਣੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ, ਸੋ ਸਭ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ।

ਦੋ ਲੱਖ ਦਾ ਕਾਫਲਾ ਤੁਰਿਆ।

ਮਹਿਲ ਸਾਹਮਣੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਫ਼ੌਜੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਸੇਧੀ ਖਲੋਤੇ ਸਨ।

ਬੁਢਿਆਂ ਨੇ ਗੋਡਿਆਂ ਪਰਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਕਿਹਾ- ਜੀ ਅਸੀਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਆ।

ਔਰਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਗਿੜਗਿੜਾਏ, ਜੀ ਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦਿਉ। ਸਾਡੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ।

ਫਿਰ ਬੰਦੂਕਾਂ ਗਰਜੀਆਂ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਖੂਨ ਖੂਨ।

ਇਉਂ ਮਿਲਿਆ ਜ਼ਾਰ ਆਪਣੀ ਪਰਜਾ ਨੂੰ।

ਸੁਣੀ ਗੱਲ ਭਾਈਓ? ਇਉਂ ਮਿਲਿਆ ਕਰਦੇ ਜ਼ਾਰ ਦੁਖ ਦੱਸਣ ਗਏ ਰੂਸ ਦੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ।

ਬਹੁਤ ਵਡੀ ਹੜਤਾਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਜ਼ਾਰ ਨੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਵਿਚ ਸੋਧਾਂ ਕਰਕੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਕਿਸਾਨ ਅਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀਕਲ ਕਾਲਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਖੁਸ਼ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਭਾਸ਼ਣ 17 ਅਕਤੂਬਰ 1905 ਨੂੰ ਤਾਸਕੀ ਨੇ ਦਿਤਾ, "ਦੋਸਤੋ, ਹਕੂਮਤ ਦੀ ਗਰਦਣ ਉਪਰ ਤੁਸੀਂ ਪੈਰ ਧਰਿਆ ਤਾਂ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਵਾਇਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਰ ਨੰ। ਖਬਰਦਾਰ ਰਹਿਣਾ। ਗੱਦੀ ਉਤੇ ਬੇਠਾ ਬੰਦਾ ਅਣਥੱਕ ਜੱਲਾਦ ਹੈ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਮਨਾਉ। ਅਜੇ ਕੇਵਲ ਵਾਅਦਾ ਹੇ ਇਹ। ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਇਕ ਕਿਲੋ ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਿਲੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹਲਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਸੋਨਾ ਮਿਲੇਗਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵਾਂਗੇ। ਅਜੇ ਕਾਗਜ਼ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਅਜੇ ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨਹੀਂ ਖੁਲ੍ਹੇ। ਅਜੇ ਸਾਡੇ