ਟੇਕਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਨੂੰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬੱਧੀ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖਣੀ ਪਈ ਕਿ ਲੋਕ ਬਗਾਵਤ ਨਾ ਕਰ ਦੇਣ। ਸਰਮਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤੀ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ ਪਰ ਸਭ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਹੈ।
ਇਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਸਿਰ ਝੁਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਕੋਈ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਕੋਈ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਤਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਚੰਗਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਬੜਾ ਸਕੂਨ ਭਰਿਆ ਤੇ ਅਦਭੁੱਤ ਹੈ। ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਜੋ ਦੂਧੀਆ ਰੰਗ ਦੀ ਇੱਕ ਲਾਟ ਮੈਂ ਫ਼ੀਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਡਿਸਟਰਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਟਿਕਣ ਲਈ ਹੁਣ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨਾ ਟਾਈਮ ਲੱਗਣਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਪੂਰਾ ਜਨਮ।
ਵਿਮਲ ਕੀਰਤੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੁਣ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਪੁੱਛਣੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿ ਕੀਰਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ੀਆ ਬੇਗ਼ ਕੌਣ ਹਨ। ਦੂਸਰਾ ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਹੜੀ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਇਹ ਸੋਚ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਮਲ ਕੀਰਤੀ ਦਾ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਕੇਰਲਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਆਪਣੀ ਮਾਨਸਿਕ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਰਹਿਣਾ। ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਸੋਚਾਂਗਾ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਬਲਾਗ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦਾ ਰਹਾਂਗਾ। ਜੋ ਵੀ ਮਨ 'ਚ ਆਵੇਗਾ ਨਾਲ ਦੀ ਨਾਲ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ।
**
