ਫੇਰ ਹਰ ਦੋ ਚਾਰ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜੋ ਵੀ ਘਟਨਾ ਹੋਣੀ ਹੁੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਮਨ ਦਾਸ ਨੇ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਮਨ ਦਾਸ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੰਧ ਤੇ ਲਿਖ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਮਨ ਦਾਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ। ਹਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਮਨ ਦਾਸ ਆਖਦਾ : ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਦਾ ਮੈਂ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਮਨ 'ਚ ਏਦਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਨੇ ਤੇ ਜੀ ਕਰਦਾ ਮੈਂ ਕੰਧ ਤੇ ਲਿਖ ਦੇਵਾਂ ਤਾਂ ਲਿਖ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਫੇਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਵੇਰ ਦੇ ਪ੍ਰਵਚਨ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਬੈਠ ਕੇ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਵਚਨ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਵੱਲੋਂ ਮਨ ਦਾਸ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਮਨ ਦਾਸ ਡਰ ਗਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।
ਰਹਿਮਤ ਦਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਮਨ ਦਾਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ ਕਿ ਏਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਊਟ-ਪਟਾਂਗ ਹੋ ਰਿਹਾ ਉਹ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਮਨ ਦਾਸ ਪਹਿਲਾਂ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਫੇਰ ਉਸ ਨੇ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।
ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ........... ?
ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਤਰ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੂਸਰੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲਣ 'ਚ ਸਵਾਦ ਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਫੇਰ ਹੁਣ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ....... ?
ਮਨ ਦਾਸ ਨੇ ਭੋਲਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਨਾ ਸਮਝ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਤ ਆਦਮੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਗਲਤੀ ਕਰ ਹੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੁਆਫ਼ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸ਼ੋਭਾ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਜਾ ਦਿਓਗੇ।
