ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਕਥੁ ਕਥੈ ਬੀਚਾਰਿ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਬਹੈ ਸਪਰਵਾਰਿ ॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਪੀਐ ਅੰਤਰਿ ਪਿਆਰਿ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਸਬਦਿ ਅਚਾਰਿ ॥

ਸਬਦਿ ਭੇਦਿ ਜਾਣੈ ਜਾਣਾਈ ॥ ਨਾਨਕ ਹਉਮੈ ਜਾਲਿ ਸਮਾਈ ॥੨੯॥

ਰਾਮਕਲੀ ਮ: ੧, ਪੰਨਾ ੯੪੧

ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦੀ ਵੀਚਾਰ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੀਚਾਰ ਹੀ ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦੀ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਕਮਾਈ ਹੈ । ਤਾਂ ਤੇ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਕਮਾਈ ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਦੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਹੈ । ਗੁਰਮੁਖ ਜਨ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਰੂਪੀ ਕਥਾ ਹੀ ਹਰ ਦਮ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰ ਸਹਿਤ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਜਪ ਜਪ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਸ਼ਬਦ ਰੂਪੀ ਕਰਣੀ ਦੇ ਹੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨ ਪੂਰਨੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ । ਇਸ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਰੂਪੀ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਕਥਾ ਕਮਾਈ ਦਾ ਭੇਦ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬਣ ਕੇ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨ ਹੀ ਜਾਣਾਇ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਅਭਿਆਸ ਕਥਾ ਕਮਾਈ ਦੁਆਰਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨ ਦੀ ਹਉਮੈ ਅੰਦਰੋਂ ਉੱਕਾ ਹੀ ਜਲ ਬਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿਖੇ ਹੀ ਸਮਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।

ਭਣਤਿ ਨਾਨਕੁ ਅਕਥ ਕੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਏ ॥

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤ ਇਹੁ ਧਨੁ ਪਾਏ ॥੫॥੮॥

ਮਾਰੂ ਮ: ੧, ਪੰਨਾ ੯੯੧

ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲੇ ਤੋਂ ਹੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਰੂਪੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਧਨ ਪਾਈਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸੀ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦੇ ਸੁਣਨ ਸੁਣਾਵਣ ਦਾ ਅਵਸਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਬਸ, ਇਹ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਹੀ ਹੈ ।

ਕਥੜੀਆ ਸੰਤਾਹ ਤੇ ਸੁਖਾਊ ਪੰਧੀਆ ॥

ਨਾਨਕ ਲਧੜੀਆ ਤਿੰਨਾਹ ਜਿਨਾ ਭਾਗੁ ਮਥਾਹੜੈ ॥੨॥੨੧॥

ਮ: ੫, ਮਾਰੂ ਕੀ ਵਾਰ, ਪੰਨਾ ੧੧੦੧

ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਭਿਆਸੀ ਸੰਤ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਦੀਆਂ ਅਥੱਕ ਕਮਾਈਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਐਸੇ ਪ੍ਰਮਾਰਥੀ ਆਤਮ ਪਰਮਾਤਮੀ ਸੁਖ ਦੇ ਸੱਚੇ ਪੰਧ (ਗੁਰਮਤਿ ਮਾਰਗ) ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹੋ ਕਥ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਤ ਜਨ ਉਚਾਰਦੇ ਕਬਦੇ ਹਨ। ਤੇ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੀ ਗੁਰੂ ਦਵਾਰਿਓਂ ਲਝੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਸੁਖ ਭਾਗ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਦੁਆਰਿਓਂ