45.

ਤੂੰ ਕਿਧਰੋਂ ਆਇਆ ਕਿਧਰ ਜਾਣਾ, ਆਪਣਾ ਦੱਸ ਟਿਕਾਣਾ।

ਜਿਸ ਠਾਣੇ ਦਾ ਤੂੰ ਮਾਣ ਕਰੇਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾ ਜਾਸੀ ਠਾਣਾ।

ਜ਼ੁਲਮ ਕਰੇਂ ਤੇ ਲੋਕ ਸਤਾਵੇਂ, ਕਸਬਾ ਫੜਿਉ ਲੁੱਟ ਖਾਣਾ।

ਮਹਿਬੂਬ ਸੁਜਾਨੀ ਕਰੇ ਆਸਾਨੀ, ਖੋਫ ਜਾਏ ਮਲਕਾਣਾ।

ਸ਼ਹਿਰ ਖਮੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਚਲ ਵੱਸੀਏ ਜਿੱਥੇ ਮੁਲਕ ਸਮਾਣਾ।

ਭਰ ਭਰ ਪੂਰ ਲੰਘਾਵੇ ਡਾਢਾ ਮਲਕ-ਉਲ-ਮੌਤ ਮੁਹਾਣਾ।

ਕਰੇ ਚਾਵੜ ਚਾਰ ਦਿਹਾੜੇ ਓੜਕ ਤੂੰ ਉੱਠ ਜਾਣਾ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਥੀਂ ਏ ਬੁਲ੍ਹਾ ਔਗੁਣਹਾਰ ਪੁਰਾਣਾ।

ਤੂੰ ਕਿਧਰੋਂ ਆਇਆ ਕਿਧਰ ਜਾਣਾ ਆਪਣਾ ਦੱਸ ਟਿਕਾਣਾ।

46.

ਤੂੰ ਨਹੀਓ ਮੈਂ ਨਾਹੀਂ ਵੇ ਸਜਣਾ ਤੂੰ ਨਹੀਉਂ ਮੈਂ ਨਾਹੀਂ।

ਖੋਲੇ' ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ" ਵਾਂਙੂ ਘੂਮ ਰਿਹਾ ਮਨ ਮਾਹੀਂ।

ਤੂੰ ਨਹੀਉ ਮੈਂ ਨਾਹੀਂ ਵੇ ਸਜਣਾ ਤੂੰ ਨਹੀਉ ਮੈਂ ਨਾਹੀਂ।

ਜਾਂ ਬੋਲਾਂ ਤੂੰ ਨਾਲੋਂ ਬੋਲੋਂ ਚੁੱਪ ਕਰਾਂ ਮਨ ਨਾਹੀਂ।

ਤੂੰ ਨਹੀਉਂ ਮੈਂ ਨਾਹੀਂ ਵੇ ਸਜਣਾ ਤੂੰ ਨਹੀਉਂ ਮੈਂ ਨਾਹੀਂ।

ਜਾਂ ਸੌਵਾਂ ਤੇ ਨਾਲੇ ਸੌਵੇਂ ਜਾਂ ਟੁਰਾਂ ਤਾਂ ਰਾਹੀਂ।

ਤੂੰ ਨਹੀਉਂ ਮੈਂ ਨਾਹੀਂ ਵੇ ਸਜਣਾ ਤੂੰ ਨਹੀਉਂ ਮੈਂ ਨਾਹੀਂ।

ਬੁਲ੍ਹਾ ਸ਼ੋਹ ਘਰ ਆਇਆ ਸਾਡੇ ਜਿੰਦੜੀ ਘੋਲ ਘੁਮਾਈਂ।

ਤੂੰ ਨਹੀਉਂ ਮੈਂ ਨਾਹੀਂ ਵੇ ਸਜਣਾ ਤੂੰ ਨਹੀਉਂ ਮੈਂ ਨਾਹੀਂ।

47.

ਤੈਂ ਕਿਤ ਪਰ ਪਾਉਂ? ਪਸਾਰਾ ਏ।

ਕੋਈ ਦਮ ਕਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਏ।

ਇਕ ਪਲਕ ਛਲਕ ਦਾ ਮੇਲਾ ਏ, ਕੁਝ ਕਰ ਲੈ ਇਹੋ ਵੇਲਾ ਏ,

ਇਕ ਘੜੀ ਗਨੀਮਤ ਦਿਹਾੜਾ ਏ, ਤੇ ਕਿਤ ਪਰ ਪਾਉਂ ਪਸਾਰਾ ਏ।

ਇਕ ਰਾਤ ਸਰਾਂ ਦਾ ਰਹਿਣਾ ਏ, ਏਥੇ ਆ ਕਰ ਫੁੱਲ ਨਾ ਬਹਿਣਾ ਏ,

ਕਲ ਸਭ ਦਾ ਕੂਚ ਨਕਾਰਾ" ਏ, ਹੈਂ ਕਿਤ ਪਰ ਪਾਉਂ ਪਸਾਰਾ ਏ।

ਤੂੰ ਓਸ ਮਕਾਨੇਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਏਥੇ ਆਦਮ ਬਣ ਸਮਾਇਆ ਏ,

ਹੁਣ ਛੱਡ ਮਜਲਸਾ ਕੋਈ ਕਾਰਾ ਏ, ਤੈਂ ਕਿਤ ਪਰ ਪਾਉਂ ਪਸਾਰਾ ਏ।

ਬੁਲ੍ਹਾ ਸ਼ੋਹ ਇਹ ਭਰਮ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਏ, ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ ਪਰਬਤ ਭਾਰਾ ਏ,

ਹੁਨਰ, 2 ਪਿਆਰਾ, ' ਢੱਠਾ ਘਰ,  ਭੂਤ, ਪੋਰ,  ਨਗਾਰਾ, ਮਨੁੱਖ,  ਸੰਗਤ, ਕੰਮ, ਰਾਹ।