ਅਸੀਂ ਅੱਖੀਆਂ 'ਚ ਸੁਪਨੇ ਸਜਾਕੇ
ਅਸੀਂ ਅੱਖੀਆਂ 'ਚ ਸੁਪਨੇ ਸਜਾਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਯਾਦਾਂ ਓਹਦੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਆਈ ਯਾਦ ਜਦੋਂ ਵਿਛੜੇ ਸੱਜਣਾ ਦੀ,
ਫਿਰ ਫੋਟੋ ਓਹਦੀ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਓਹਦੇ ਪੜ੍ਹਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਖ਼ਤ ਜਿੰਦ ਤੜਫੀ,
ਛੱਲੇ ਮੁੰਦੀਆਂ ਮੱਥੇ ਤੇ ਛੁਹਾਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਜਿਹਨੂੰ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ,
ਅੱਜ ਉਸੇ ਦਾ ਹੀ ਹਿਜ਼ਰ ਕਮਾਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਮੈਂ ਰਾਂਝਾ ਤੇ ਉਹ ਹੀਰ ਮੇਰੀ,
ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਸਜਾਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਨਾ ਹੀਰ ਰਹੀ ਨਾ ਤਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰਾ,
ਅਸੀਂ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੰਦਰਾਂ ਪਵਾਕੇ ਰੋ ਪਏ।
