ਸੰਗ੍ਰਾਮ ਹੋਤਾ ਰਹਿਆ ਹੈ। ਤਿਸਕਾ ਦਸ ਲਾਖ ਘੋੜਾ ਜੀਤਾ। ਫੇਰ ਆਪ ਨਿਕਸੇ। ਦੂਸਰਾ ਜੁੱਧ ਮਾਲਵੇ ਬੀਚ ਕੀਆ। ਤਿਥੇ ਭੀ ਜੀਤ ਹੋਈ।'

ਮਹੰਤ ਅਪਾ ਦਰਸਨ ਨੂੰ ਤਈਆਰ ਹੋਆ। ਸਾਧਾਂ ਕਹਿਆ: 'ਏਥੇ ਹੀ ਸਦ ਲਏ।' ਤਾਂ ਮਹੰਤ ਆਖਿਆ: ਸਾਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਾ ਜੋਗ ਹੈ ਐਸੇ ਮਹਾਤਮਾਂ ਪਾਸ ਫੇਰ ਸਾਡੇ ਅਸਥਾਨ ਆਏ ਹੈਨ।'

ਥਾਲ ਪਤਾਸਿਆਂ ਕਾ ਲੀਆ। ਹੋਰ ਸਾਧ ਭੀ ਦਰਸਨ ਕੋ ਆਏ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਬੋਹੜ ਕੇ ਥੜੇ ਉਤੇ ਬੈਠੇ ਥੇ, ਆਨਿ ਸਾਧੂ ਨੇ ਮਥਾ ਟੇਕਿਆ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਬਚਨ ਕੀਤਾ: 'ਆਵੋ ਦਾਦੂ ਦੇ ਸਿਖੋ! ਬੈਠੋ।'

ਮਹੰਤ ਆਖਿਆ: 'ਗੁਰੂ ਜੀ ! ਤੁਸਾਂ ਦਾਵਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਐਤਨੇ ਜੁਧ ਜੰਗ ਹੋਏ। ਇਹ ਤੇ ਗਦੀ ਨਿਰਦਾਵੇ ਵਾਲੀ ਥੀ?”

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਨਾ ਵੇ ਦਾਦੂ ਦਿਆ ਸਿਖਾ! ਇਉਂ ਨਹੀਂ। ਇਟ ਚਕਦੇ ਨੂੰ ਪਥਰ ਚਕੀਏ ਤਾਂ ਵਾਰੇ ਆਈਦਾ ਹੈ। ਏਨਾਂ ਤੁਰਕਾਂ ਨੇ ਸਾਧ ਸੰਤ, ਗਊ ਬ੍ਰਹਮਣ ਕੋ ਬਡਾ ਦੁਖ ਦੀਆ ਥਾ, ਅਬ ਇਨਾਂ ਕੀ ਸਫਾ ਉਠਾ ਦੇਵਾਂਗੇ।'

ਸਾਧਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਦਾਦੂ ਕਿਆ ਨੇ, ਲੰਗਰ ਨੂੰ ਰਸਤ ਦਿੱਤੀ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: ‘ਸਾਡੇ ਬਾਜਾਂ ਕੇ ਤਾਂਬਾ' ਦੇਹੁ!

ਸਾਧ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਜੀ ਅਜ ਚੋਗ ਹੀ ਪਾਇ ਦੇਹੁ।'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: ਚੋਗ ਚੁਗਦਦੇ ਹਨਿ ਤਾਂ ਚੋਗ ਪਾਹਿ ਦੇਹੁ । ' ਸਾਧੀ ਜੁਆਰ ਕੀ ਚੋਗ ਪਾਈ। ਬਾਜੀਂ ਚੋਗ ਹੀ ਚੁਗ ਲਈ ॥੧੧੫॥

116. ਲਾਲੀ ਡੇਰਾ

ਅਗੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਡੇਰਾ ਕੂਚ ਕੀਤਾ ਲਾਲੀ, ਪਚੀ ਕੋਹੀਂ ਹੋਇਆ॥੧੧੬॥

117. ਮਘਰੋਂਦੇ

1. ਤਾਮਾ, ਮਾਸ, ਬਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਖਾਜਾ।

2. ਇਹ ਸਾਖੀ ਸਵਿਸਥਾਰ ਕਵੀ ਜੀ ਨੇ ਐਨ ੧ ਦੇ ਅੰਸੂ ੩੬ ਤੇ ੩੭ ਵਿਚ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਤਿੰਨਾਂ ਮੁਕਾਮਾਂ: ਲਾਲੀ, ਮਘਰੋਂਦੇ ਤੇ ਕੁਲਾਯਤ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਬੀ ਅੰਸੂ ੩੭ ਵਿਚ ਅੰਕ ੧੩ ਤੋਂ ੨੦ ਵਿਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।