65. ਕਾਲ ਝਿਰਾਣੀ ਡੋਡ ਕਾਂ ਤੇ ਸੱਪ ਉਧਾਰ

ਅਗੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਡੇਰਾ ਕਾਲ-ਝਿਰਾਣੀ ਕੀਆ। ਅਗੇ ਕਾਲ ਝਿਰਾਣੀ ਫੁਲਾਹੀ ਵਿਚ ਡੋਡ ਕਾਉਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੈਸਨਿ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿਆ: 'ਧਰਮ ਸਿੰਘ! ਤੈਨੂੰ ਜਿਹੜਾ ਬਚਾ ਮੁਹੁ ਟਡਿ ਕੇ ਆਵੇ, ਓਸ ਕੀ ਧੌਣ ਤੋੜਿ ਆਉ। ' ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਧੌਣ ਤੋੜ ਆਇਆ ਉਤੇ ਚੜਕੇ। ਪ੍ਰੇਮ ਸਿੰਘ ਹੇਠ ਖੜੋਤਾ ਸੀ। ਸਿਖਾਂ ਕਹਿਆ: 'ਜੀ! ਬਾਹਰੀ ਕਰੀਏ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ!'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਏਹੁ ਸਾਡਾ ਲਾਂਗਰੀ ਸੀ, ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਝਹੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਂਇੰਦਾ। ਸਿਖ ਕਹਿੰਦੇ:- ਕੀ ਕਾਉਂ ਵਾਂਗੂੰ ਕਰਲ ਕਰਲ ਕਰਦਾ ਹਹਿਂ । ਏਸ ਕੀ ਮੁਕਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।'

ਸਿਖੀ ਮਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਪਿੰਡੋਂ ਉਗਣ ਕੀ ਵਲਿ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀ ਢਾਬ ਆਏ। ਓਥੇ ਸਪੁ ਵਡਾ ਫਣ ਚਕੀ ਆਇਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ। ਕਹਿੰਦੇ: 'ਪਿਛੇ ਮਸੰਦ ਸੀ, ਸਿਰੁ ਨਾਂ ਸੀ ਨਿਵਾਂਵਦਾ ਕਿਸੇ ਕੋ ॥੬੫॥

66. ਗੁਰੂ ਸਰ

ਫੇਰ ਡੇਰਾ ਗੁਰੂ ਸਰ ਹੋਇਆ। ਸੋਢੀਆਂ ਨੇ ਰਸਤ ਦਿਤੀ, ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਕੀਤਾ। ਅਗੇ ਡੇਰਾ ਕੂਚ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੇਡਦੇ ਖੇਡਦੇ ਆਉਂਦੇ ਹੈਸਨ ਆਪਣੀ ਮੌਜ ਨਾਲਿ। ਸਾਥ ਬਰਾੜਾਂ ਦੀ ਬਡੀ ਭੀੜ ਹੈਸੀ। ਕੋਈ ਕੁਹੁ ਬੋਲਦਾ, ਕੋਈ ਕੁਹੁ ਬੋਲਦਾ ਹੈ॥੬੬॥

67. ਛਤਿਆਣੇ, ਲਖੀ ਜੰਗਲ, ਬੈਰਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤਨਖਾਹਾਂ, ਸੂਮਾਂ

ਛਤਿਆਣੇ ਡੇਰਾ ਹੋਇਆ। ਚੜਦੇ ਵਲ ਬਹਿਮੀ ਫਕੀਰ ਕੇ ਟਿਬੇ ਪਾਸ। ਬੈਰਾੜਾਂ ਗੁਰੂ ਕੇ ਘੋੜੇ ਕੀ ਬਾਗ ਫੜੀ। ਕਹਿੰਦੇ: 'ਜੀ! ਚਾਕਰੀ ਹੁਣ ਦੇਇ ਕੇ ਜਾਹੁ ਅਗਾਹਾਂ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਦੇਵਾਂਗੇ।'

ਬਰਾੜ ਕਹਿੰਦੇ; ਕਈ ਦਿਨ ਹੋਏ ਹੈਨ, ਦੇਵਾਂਗੇ। ਦੇਵਾਂਗੇ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਨੂੰ, ਦਿੰਦੇ ਨਾਂਹੀ, ਹੁਣ ਦੇਵੇ। ਲੈਕੇ ਅਗਾਂਹ ਜਾਣ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਅਗੇ ਸਾਬੋ ਕੀ ਹਦ ਵੜਦੇ ਹਹੁ।'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ; 'ਅਕੇ ਸਿਖੀ ਰਖੋ, ਅਕੇ ਚਾਕਰੀ ਲਹੋ। ਕਹਿੰਦੇ; 'ਚਾਕਰੀ ਦੇਹੁ'।