ਕਛੂ ਥਾਂ ਨ ਪਾਵੈਂ। ਅਗਾਧ ਠਰਾਵੈਂ॥੧੪॥
ਲਜਾ ਸੋ ਲਜਾਈ। ਰਹੇ ਮੋਨਤਾਈ।
ਜਿਤੇ ਔ ਨਰੇਸਾ। ਹੁਤੇ ਮੱਧਿ ਦੇਸਾ॥੧੫॥
ਸਭੈ ਤੌਨ ਜਾਈ। ਮਿਲੇ ਖਾਸ ਆਈ।
ਸਬੂਹ ਬਿਚਾਰੀ। ਗੁਰੂ ਆਵਤਾਰੀ॥੧੬॥
ਇਕ ਰੈਨ ਡੱਲਾ। ਇਤੈ ਆਨ ਕੱਲਾ।
ਅਸੰ ਢਾਲ ਧਾਰੇ। ਰਹ੍ਯਾ ਠਾਂਢ ਦੁਆਰੇ॥੧੭॥
ਸੁ ਚੌਕੀ ਦਿਆਲਾ। ਕਰੀ ਤਾਂ ਬਿਸਾਲਾ।
ਰਹੇ ਆਪ ਗਾਈ: 'ਸਵੌਂ ਡਰ ਜਾਈ' ॥੧੮॥
ਗਯੋ ਸੋ ਨ ਧਾਂਮਾ। ਜਗਯੋ ਚਾਰ ਜਾਂਮਾ।
ਪੁ ਹੋਇ ਦ੍ਯਾਲਾ। ਕਹਾ ਯੋ ਕ੍ਰਿਪਾਲਾ॥੧੯॥
'ਜਿਸੀ ਇਛ ਹੋਈ। ਲਵੋ ਮਾਂਗ ਸੋਈ।
ਗੁਰੂ ਹੈ ਸਹਾਈ। ਮੰਗੇ ਇੱਛ ਕਾਈ ॥੨੦॥
ਤਿਨੈ ਹਾਥ ਜੋਰੀ। 'ਬਿਨੈ ਹੈ ਸੁ ਮੋਰੀ।
ਹੁਰ ਇਛ ਨਾਂਹੀ। ਰਖੋ ਚਰਨ ਮਾਂਹੀ ॥੨੧॥
ਜਿਥੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਆਪ ਹੋਵੇ ਓਥੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਪੀੜੀ ਕਾ ਥਾਉਂ ਰਖਣਾ।
'ਡੱਲ ਸਿੰਘ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕੂ, ਸਿੰਘ ਛਕਦੇ ਹਨਿ।’
ਡਲਾ ਕਹਿੰਦਾ: 'ਜੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਛਕਿਆ ਹੈ!’
ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਤੈਂ ਕਦ ਛਕਿਆ ਹੈ?”
ਕਹਿੰਦਾ: 'ਪਾਤਿਸ਼ਾਹ! ਜੋ ਸੀਤ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਆਪ ਕੇ ਥਾਲ ਕਾ ਹੈ, ਸੋਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ।'
'ਡਲ ਸਿੰਘ! ਖੰਡੇ ਕਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕੁ!'
'ਪਾਤਿਸਾਹਿ! ਓਹ ਭੀ ਤਾ ਖੰਡੇ ਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਕਰਦ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਛਕਦੇ ਹਹੁ।'
ਸਾਹਿਬ ਬਹੁਤ ਬਿਗਸੇ। ਫੇਰ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਡਲ ਸਿੰਘ। ਏਹੁ ਹਮਾਰੀ ਖੁਸੀ ਹੈ!' ਡਲ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦਾ: 'ਸਤਿ ਬਚਨ ਜੀ, ਸਤਿ ਬਚਨ'। ਉਠਕੇ ਪੈਰੀ ਪਇਆ।
ਅਗਲੇ ਭਲਕ ਕੜਾਹੁ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਕੀਤਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਿਆ, ਸੌ ਸਿੰਘ ਸੁਨਹਿਰੀਆ ਹੋਇਆ।
