ਪਿਛਲੇ ਪਹਿਰ ਕੀ ਰਾਤ ਕਾ ਚਾਰ ਘੜੀਆਂ ਕਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਬੇਨਵਾ ਕਹਿੰਦਾ: 'ਡੱਲਾ ਨ ਮੱਲਾ, ਏਕੁ ਅੱਲਾ ਹੀ ਅੱਲਾ। ਕਹਿੰਦਾ: .ਜੀ, ਡਲਾ ਭਾਗ ਗਇਆ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਆਇਆ ਸੀ।'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਬੋਲਣ ਨਾਂਹੀ ਚੁਪ ਕਰ ਰਹੇ। ਡੱਲਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ— ਜੀ, ਜਿਥੇ ਆਪ ਕਾ ਥਾਉਂ ਰਹਿਣੇ ਕਾ ਹੋਵੇ ਓਥੇ ਗੁਰੂ ਜੀ! ਪੀੜ੍ਹੀ ਕਾ ਥਾਂਉ ਦਾਸ ਕੇ ਰਖਣਾਂ ਜੀ ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਆਪ ਹੀ ਉਠ ਗਇਆ ਹੈਂ— ਵੇ ਡੱਲਾ!'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੁੰਦੇ: ਡੱਲ ਸਿੰਘ ਦਖਣ ਨੂੰ ਹਮ ਜਾਵਣਾਂ ਹੈ ਸਭ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਡੱਲ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ: ਜੀ, ਏਥੇ ਹੀ ਰਹੋ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਤੁਮ ਭੀ ਚੜੇ।' ਡੱਲ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ: 'ਜੀ ਏਨਾਂ ਝਾੜਾਂ ਕਾ ਰਾਖਾ ਕੋਈ ਨਾਹੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੁੰਦੇ: ‘ਤੈਹੀ ਨਾਂਹੀ ਹੋਣਾ, ਝਾੜਾਂ ਕੇ ਰਾਖੇ ਕੇਤੇ ਹੀ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੋਣਗੇ ਅਗੇ ਕੇਤੇ* ॥੧੦੯॥

110. ਨੌਹਰ ਡੇਰਾ

ਚੜੇ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਅਗੇ ਡੇਰਾ ਬਾਰੀਂ ਕੋਹੀਂ ਨੋਹਰ ਕੀਤਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: ਨੌਹਰ ਗੁਰੂ ਕੀ ਮੁਹਰ ਲੁਟੇਗਾ ਖਾਲਸਾ। ਵਡਾ ਉਚਾ ਚਬੂਤਰਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਪੌੜੀਏ ਪੌੜੀਏ ਸਿਖਰ ਚਬੂਤਰੇ ਕੇ ਚੜ ਗਏ। ਓਥੇ ਮਹਿਲ ਕੇ ਕਬੂਤਰ ਸੇ ਬਹੁਤ ਇਕੁ ਸਿਖ ਸੁਰਾਹੀਦਾਰ ਹੇਠ ਭੰਨਾਂ ਆਇਆ ਗੁਰੂ ਕੇ ਪਾਸ ਨੂੰ। ਇਕ ਕਬੂਤਰ ਹੇਠ ਸੀ ਬੈਠਾ। ਸਿਖ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਿ ਆਇਕੇ ਮਰਿ ਗਿਆ। ਜੇਹੜੇ ਬੈਠੇ ਸੇ ਚਬੂਤਰੇ ਉਪਰ, ਓਨੀ ਗੁਸਾ ਮੰਨਿਆ, ਕਹਿੰਦੇ, *ਸਿਖ ਨੇ ਕਬੂਤ੍ਰ ਮਾਰਿ ਦੀਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਕਿਆ ਹੋਇਆ! ਸਭਨੀ ਹੀ ਮਰ ਜਾਣਾ ਹੈ ?'

ਓਇ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਸਭ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਹੁ`

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਸਭ ਹੀ ਮਰ ਜਾਨਗੇ!'

ਕਬੂਤਰ ਲਗੇ ਮਹਿਲ ਉਤਿਓਂ ਮਰ ਮਰ ਡਿਗਣ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਬੂਤਰ ਸਨ, ਮਰ ਗਏ।

* ਐਨ ੧ ਅੰਸੂ ੩੩।