ਕੁੜਮਾਈ ਤਾਂ ਮੰਗੇ ਸੁਰਜਨ ਆਪ

ਕੁੜਮਾਈ ਤਾਂ ਮੰਗੇ ਅਰਜਨ ਆਪ

ਏਸ ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕੁੜਮਾਈ ਨਾ ਲੈਣੀ

ਦੂਲੋ ਜ਼ਾਦਿਆ, ਗੁੱਗੇ ਬੇਟਿਆ

ਕੁੜਮਾਈ ਤਾਂ ਛੱਡ ਦੇ ਆਪ।

 

ਇਹ ਤਾਂ ਮੰਗ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡਾਂ

ਮਾਤਾ ਮੇਰੀਏ, ਰਾਣੀਏ ਬਾਛਲੇ

ਸਿਲੀਅਰ ਨਾ ਛੋਡੀ ਜਾ,

ਟੀਕੂ ਉਏ ਚਾਚਾ, ਬਹੁੜੀਂ ਓ ਚਾਚਾ

ਕੁੜਮਾਈ ਤਾਂ ਮੰਗੇ ਅਰਜਨ ਆਪ

ਕੁੜਮਾਈ ਤਾਂ ਮੰਗੇ ਸੁਰਜਨ ਆਪ

 

ਕੁੜਮਾਈ ਦੇ ਵੇਲੇ ਸਾਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਨਾ ਕੀਤੀ

ਦੂਲੋ ਜਾਦਿਆ, ਗੁਗਿਆ ਰਾਜਿਆ

ਛੁੱਟਣ ਦੇ ਵੇਲੇ ਕੀਤਾ ਯਾਦ

ਇਕ ਜੁ ਨਾਗ ਇਉਂ ਉੱਠ ਕੇ ਬੋਲੇ

ਹੂੰ........ ਜਿਨੂੰ ਮੈੰ ਲੜ ਜਾਂ

ਟੀਕੂ ਨਾਗਾ

ਉਹਨੂੰ ਰਹਿਣ ਨਾ ਦੇਵਾਂ ਪਹਿਰ।

ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈ—

ਦੌੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਿਲੀਅਰ ਕੋਲ ਆਈਆਂ

ਸਿਲੀਅਰ ਭੈਣੇ

ਬਾਗੀਂ ਤਾਂ ਪਾਈਏ ਪੀਂਘ

ਇਕ ਜੁ ਝੂਟਾ ਸਿਲੀਅਰ ਨੇ ਲੀਤਾ

ਬੀਬੀ ਸਿਲੀਅਰ ਨੇ ਲੀਤਾ

ਡੰਗ ਜੁ ਮਾਰਿਆ ਟੀਕੁ ਆਪ

ਦੌੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਗੋਪੀ ਕੋਲ ਆਈਆਂ

ਗੋਪੀ ਰਾਣੀਏ

ਸਿਲੀਅਰ ਤਾਂ ਪਈ ਬੇਹੋਸ਼।

ਦੌੜੀ-ਦੌੜੀ ਗੋਪੀ ਸਿਲੀਅਰ ਕੋਲ ਆਈ

ਬੀਬੀ ਸਿਲੀਅਰ ਕੋਲ ਆਈ

ਕੌਣ ਬਲਾ ਪਈ ਆਣ