ਇਸ਼ਕੇ ਦੇ ਲੇਖੇ

ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਕੀੜਾ ਤੇਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦਾ

ਚੁੱਭਦਾ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੰਨ ਹਨੇਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦਾ

ਹਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਗ਼ਮ ਘੇਰਾ ਪਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ

ਕੌਣ ਜਾਣੇ ਹੁਣ ਹਾਲ ਮੇਰੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦਾ

 

ਲੱਖ ਸਮਝਾਵਾਂ ਦਿਲ ਭੈੜਾ ਪਰ ਕੀ ਕਰੀਏ

ਰਾਤ ਸਵੇਰੇ ਖਿਆਲ ਉਹੀ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਏ

ਠੋਕਰ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਆਸ਼ਿਕ ਮਾਰ ਮੁਕਾਉਂਦੀ ਹੈ

ਹੈਰਾਨ ਮੈਂ ਕਿ ਤੂੰ ਹਲੇ ਤੀਕ ਜਿਉਂਦਾ ਏ

 

ਅਰਸ਼ੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਪੰਛੀ ਕਿੱਥੇ ਬਚਦਾ ਏ

ਮੁੜ ਵਿਚਾਰਾ ਕਦੋਂ ਉਡਾਰੀ ਲਾਉਂਦਾ ਏ

ਨਜ਼ਰੋਂ ਲੱਥੇ ਮੁੜਕੇ ਅੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਨਈਂ

ਪਰ ਤੂੰ ਹਾਲੇ ਤੀਕਰ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਏਂ

 

ਹੰਝੂ ਡੋਲ੍ਹ ਨਾ ਅੰਦਰੋਂ ਪਾਣੀ ਮੁਕਾ ਲਵੀਂ

ਆਂਦਰਾਂ ਹਿਜਰ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਨਾ ਸੜਾ ਲਵੀਂ

ਮੋਏ ਸੱਜਣ ਨੂੰ ਰੋ-ਰੋ ਥੱਕ ਜਾਣ ਅੱਖੀਆਂ ਵੀ

ਪਰ ਤੂੰ ਵਰ੍ਹਿਆ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਨਾਂ ਈ ਰੋਂਦਾ ਏਂ

 

ਨਸ਼ੇ 'ਚ ਡੁੱਬਿਆ ਲੋਕ ਬੜਾ ਕੁੱਝ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ

ਮੈਨੂੰ ਓਹੀ ਸਮਝਣ ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਸਹਿੰਦੇ ਨੇ

ਕੋਈ ਦੱਸੇ ਕਿ ਮੈਂ ਡੁੱਬਿਆ ਯਾਦ ਸੱਜਣ ਦੀ 'ਚ

ਨਾਜਾਇਜ਼ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲੀ ਕਿਹੜਾ ਚੌਂਦਾ ਏ

 

ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਬਿਰਹੋਂ ਦੀ ਅੱਗ ਮੱਚੀ

ਤਰ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਸੜ ਜਾਣਾ ਦਿਲ ਕਹਿੰਦਾ ਏ

ਤਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਰੂਹ ਇਸ਼ਕੇ ਦੇ ਲੇਖੇ ਲੱਗੂ

ਸੜਿਆ ਤਾਂ ਕੀ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਏ