ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਕੇ ਤੇ ਈਰਖਾ ਮਨੋ ਵਿਸਾਰਕੇ

ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪੌੜੀ ਚੜ੍ਹਿਆ ਕਰੀਏ

ਜੇ ਖ਼ੁਦਾ ਨੇ ਅਸਾਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤਾਂ

ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ੍ਹਿਆ ਕਰੀਏ

 

ਜੇਕਰ ਵੱਡੇ ਛੋਟੇ ਦਾ ਕਰੇ ਨਾ ਕੋਈ ਮਾਣ

ਤਾਂ ਹਕੂਮਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਭੰਨੇ ਜਾਣ

ਕਰੇ ਨਾ ਕੋਈ ਜਬਰ ਨਾ ਕੋਈ ਲਵੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਨ

ਤਾਂ ਨਾਨਕ, ਸ਼ਿਵ, ਸਾਈਂ, ਅੱਲਾ ਸਭ ਇੱਕ ਮੰਨੇ ਜਾਣ

 

ਕਾਸ਼ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਮਿੱਕ ਹੋਕੇ ਇਸਰਾਂ ਰਹੀ ਜਾਣ

ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਹਨੇਰੇ, ਬੱਦਲ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਮਹਿਤਾਬ

ਹਰ ਕੋਈ ਵੰਡੇ ਲੋਅ ਬੁਝੇ ਚਿਰਾਗਾਂ ਨੂੰ

ਹਰ ਕੋਈ ਦੇਵੇ ਨਵੀਂ ਸਵੇਰ ਜਿਉਂ ਦੇਂਦਾ ਏ ਆਫ਼ਤਾਬ

 

ਜੇ ਹੀਰ ਰਾਂਝੇ ਦਾ ਸਾਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਵੱਖਰੀ ਲੋਰ ਹੋਣੀ ਸੀ

ਜੇ ਸਾਹਿਬਾ ਨਾ ਮਰਵਾਉਂਦੀ ਯਾਰ ਤਾਂ ਟਿੱਪਣੀ ਹੋਰ ਹੋਣੀ ਸੀ।

ਇਸ਼ਕ ਦੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਿਕ ਹੁਣ ਤੱਕ ਹਾਰੇ ਨੇ

ਜਿੱਤ ਜਾਂਦੇ ਜੇ ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਹੋਰ ਹੋਣੀ ਸੀ

 

ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਰੱਬਾ ਬਦਲਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ

ਸੇਬ ਦੇ ਵਾਂਗਰ ਸੋਚ ਭੈੜੀ ਗਲਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ

ਹਨ੍ਹੇਰੀ ਛਾਈ ਦਿਮਾਗਾਂ 'ਤੇ ਟਲਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ

ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਰੱਬਾ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ

 

ਇੰਨਾ ਸ਼ੋਰ ਹੈ ਦਿਲ 'ਚ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਦਾ

ਰੌਲੇ ਆ ਕੇ ਸੁਨਣ ਤਾਂ ਮੁਰੀਦ ਹੋ ਜਾਣ

ਨਹੀਂ ਜਰਦਾ ਦਿਲ ਅਵੱਲੀ ਪੀੜ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ

ਕਾਸ਼ ਇਹ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਅਤੀਤ ਹੋ ਜਾਣ