ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਿਜਾਉਗੇ। ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਅਰਥੀ 'ਤੇ ਅਸਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਰਥੀ ਚੱਲੀ, ਪਰ ਅਜਨਬੀ ਲੋਕ ਸਨ, ਪਰਦੇਸੀ ਲੋਕ ਸਨ । ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੜੀਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ। ਚੁਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਕੋਈ ਯਾਤਰੀ ਲੰਘੇ, ਤਾਂ ਅਸੀ ਪੁੱਛ ਲਈਏ ਕਿ ਮੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ। ਫ਼ਕੀਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਰਸਤਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੁਰਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਅਜੇਹਾ ਅਵਸਰ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਹੀਂ?

ਲੇਕਿਨ ਬੜੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਹੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆਏ ਸਨ । ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬੜੀ ਦੇਰ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਇਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਜਾਈਏ ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਪਈਏ। ਦੂਜਾ ਪੁਚਾ ਦੇਵੇਗਾ । ਫ਼ਕੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਘਬਰਾਉ ਨਾ। ਰਾਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ । ਜਦ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਲੋਕ ਮੜ੍ਹੀਆਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਸਨ । ਤਦ ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਘਬਰਾ ਕੇ ਭੱਜ ਨਿਕਲੇ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਫ਼ਕੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਪੱਕਾ ਮੰਨੋ, ਮੈਂ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਦਮੀ ਹਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਗਿਆਨੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਕਿ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਦਮੀ ਕੁਝ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੰਨੀ-ਕੁ ਭੁੱਲ ਹੈ।

ਮਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦਾ ਜੋ ਪੰਜ ਮਿਨਟ ਅਸੀਂ ਅਨੁਭਵ ਕਰਾਂਗੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੋ ਜਾਵੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋ ਜਾਣ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਰਸਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਹੈ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਹਾਰਨ ਵਜੇ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਸ਼ੋਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਪਰ ਡਿੱਗ ਵੀ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਉਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈ? ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਮਿਨਟ ਦੇ ਲਈ ਮੁਰਦਾ ਹੋਣ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਦੇ ਲਈ ਬੈਠਾਂਗੇ।

ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡੋ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਵੋ-ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿਉ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਵੋ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਵੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿਉ। ਹੁਣੇ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੁਣੇ ਮਰ ਨਹੀਂ ਗਏ। ਮਰ ਗਏ ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੋਗੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿਉ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ... ਇਕ ਮਿਨਟ ਦੇ ਲਈ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮੋੜ ਲਵੋ... ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੈ... ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੈ... ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੈ...

ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਭਾਵ ਲਵੋ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਸੰਗੀ-ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਹੈ... ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ.. ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ...