ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਿਆ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਉਣ ਤੱਕ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਦਿਨ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੰਡਤ ਜੀ ਦੁਕਾਨ ਖੋਲ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪੰਡਤ ਜੀ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਦਾ, "ਬਾਬੇ ਨੇ ਕਰਵਟ ਲਈ। ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਆਕੜ ਭੰਨੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬਿਨਾਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆਂ ਹੌਲੀ ਦੇਣੀ ਕਿਹਾ, "ਭੇਲਿਓ ਪਾਣੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਵਿਚ ਜਾਨ ਆਈ। ਮੈਂ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਝੱਟਪਟ ਜਲ ਛਕਾਇਆ। ਸਰੀਰ ਤਪਦਾ ਪਿਆ ਸੀ ਬਾਬੇ ਦਾ।

"ਬਾਬਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਪੀੜ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੈ?

"ਘੱਟ ਹੈ।" ਬਾਬੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਝਲਕਦੀ ਪਈ ਸੀ। ਜਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਸੀ, ਉਹ ਖ਼ਤਰਾ ਟਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਣ ਕਰਕੇ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਉਡੀਕਦੀਆਂ ਬੱਕਰੀਆਂ ਬਾੜੇ 'ਚੋਂ ਮੈਂਅ-ਮੈਂਅ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਤੇ ਚਰਾਉਣ ਲਈ ਲਿਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜੋ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੀੜ ਦਾ ਭੁੰਬਿਆ ਬਾਬਾ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਠ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਿਆ। ਪਰ ਹੌਲੀ- ਹੌਲੀ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਮਗਰੋਂ ਬਾਬਾ ਮੇਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।