ਕੰਡੇ ਦਾ ਜ਼ਖ਼ਮ

(ਉਸ ਬੰਦੇ ਦੇ ਨਾਂ ਜਿਹਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸੰਮਤ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ)

ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਜੀਂਦਾ ਰਿਹਾ

ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਰਹਿ ਸਕੇ,

 

ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ

ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੰਡ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ

ਉਹ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਇੱਕੋ ਛੰਨ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਰਿਹਾ

ਉਹ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਇੱਕੋ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹੱਗਦਾ ਰਿਹਾ

ਅਤੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ

ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਹਿ ਸਕੇ

 

ਉਸ ਉਮਰ ਭਰ ਬੱਸ ਤਿੰਨ ਹੀ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ

ਇੱਕ ਕੁੱਕੜ ਦੀ ਬਾਂਗ ਸੀ

ਇੱਕ ਡੰਗਰਾਂ ਦੇ ਘਰਕਣ ਦੀ ਅਵਾਜ਼

ਤੇ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੁੱਟਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਪੁਚਾਕਣ ਦੀ ।

ਟਿੱਬਿਆਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ

ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਸਤਣ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ

ਬਹਾਰ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਚਟਖਣ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ

ਤਾਰਿਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਕੋਈ ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਗਾਇਆ

 

ਉਮਰ ਭਰ ਉਹ ਤਿੰਨ ਹੀ ਰੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬੱਸ ਵਾਕਫ਼ ਰਿਹਾ

ਇੱਕ ਰੰਗ ਭੋਇੰ ਦਾ ਸੀ

ਜਿਦ੍ਹਾ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।

ਇੱਕ ਰੰਗ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸੀ

ਜਿਦ੍ਹੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਾਂ ਸਨ

ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਹਦੀ ਜੀਭ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ।

ਇੱਕ ਰੰਗ ਉਹਦੀ ਤੀਵੀਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੀ