ਸ਼ਬਦ, ਕਲਾ ਤੇ ਕਵਿਤਾ

ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੇਵਾ-ਪਲਾਂ ਦੇ ਦਰਦੀ ਦੀ

ਜੋ ਪਿਰਾਮਿਡਾਂ ਦੀ ਪਕੜ 'ਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ

ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਲਾ-ਲੇਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਹੀ ਮੋਹਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ

ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ ਹੋ...

 

ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟੀ 'ਚ ਨੱਚਦੇ ਹਨ

ਜੋ ਮਾਸ਼ੂਕ ਦੀ ਧੁੰਨੀ ਦਾ ਖੇਤਰਫ਼ਲ ਮਿਣਦੇ ਹਨ

ਜੋ ਮੇਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਟੈਨਸ-ਬਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰਿੜ੍ਹਦੇ ਹਨ

ਜੋ ਮੰਚਾਂ ਦੀ ਕੱਲਰ-ਭੌਂ 'ਤੇ ਉੱਗਦੇ ਹਨ –

ਕਵਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ

 

ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ

ਸ਼ਬਦ ਹਵਾ 'ਚ ਉੱਡਦੇ ਪੱਤੇ ਹਨ

ਕਿ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਨਿਕਾਸੀ-ਪੱਖੇ

ਆਪਣੀ ਬੇ-ਹਯਾ ਦੁਰਗੰਧਤ ਪੌਣ ਸੰਗ

ਲਿਖ ਦੇਣਗੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕਾਵਿ

 

ਪਰ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਤਾਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਮਰਦੇ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਹੂ-ਗੁੰਨ੍ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ

ਕਦੀ ਖ਼ਮੀਰ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤੀ

ਜੋ ਦਿਨ ਦੇ 'ਨ੍ਹੇਰੇ' 'ਚ ਵਰਜਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦੇ ਚਾਨਣ 'ਚ ਕਰ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ

 

ਟੈਗੋਰ ਜਾਂ ਗਾਲਿਬ ਦੀ ਦਾੜ੍ਹੀ 'ਚ

ਸ਼ਬਦ ਕਵਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ

ਤੀਲ੍ਹਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ...