ਭੀਗੀ ਪਲਕੋਂ ਪੇ ਸਜਾਏ ਹੂਏ ਅਸ਼ਕੋਂ ਕੇ ਚਿਰਾਗ਼

ਸਰ ਝੁਕਾਏ ਹੂਏ ਕੁਛ ਹਿਜਰ ਕੀ ਸ਼ਾਮੇਂ ਗੁਜ਼ਰੀਂ

ਕਾਫਿਲੇ ਖੋ ਗਏ ਫਿਰ ਦਰਦ ਕੇ ਸਹਿਰਾਓ ਮੈਂ

ਦਰਦ ਜੋ ਤੇਰੀ ਤਰਹ ਨੂਰ ਭੀ ਹੈ ਨਾਰ ਭੀ ਹੈ

ਦੁਸ਼ਮਨੇ-ਜਾਂ ਭੀ ਹੈ, ਮਹਿਬੂਬ ਭੀ ਦਿਲਦਾਰ ਭੀ ਹੈ

 

ਵੀਰਾਨ ਮਨਾਜ਼ਿਰ

ਹਮਸਫ਼ਰ ਦੇਖ ! ਯੇ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਯੇ ਵਾਦੀ ਯੇ ਪਹਾੜ

ਰੇਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਧਰ ਹੋ ਕੇ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਤੀ ਹੈ

ਰੇਲ ਕੇ ਸ਼ੋਰ ਸੇ ਜਾਗ ਉਠਤੇ ਹੈਂ ਯੇ ਵੀਰਾਨੇ

ਜੈਸੇ ਬੀਤੇ ਹੂਏ ਲਮਹਾਤ ਕੀ ਯਾਦ ਆਤੀ ਹੈ

 

ਕਲ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਇਸੀ ਰਾਹ ਸੇ ਗੁਜ਼ਰਾ ਥਾ ਕੋਈ

ਦੇ ਗਇਆ ਕੋਹ-ਓ-ਬਯਾਬਾਂ* ਕੋ ਬਹਾਰੋਂ ਅਪਨੀ

ਏਕ ਮਖ਼ਮੂਰ ਦਿਲਾਵੇਜ਼ ਘਟਾ ਆਈ ਥੀ

ਦੇ ਗਈ ਵਾਦੀ-ਓ-ਸਹਿਰਾ ਕੋ ਫੁਹਾਰੇਂ ਅਪਨੀ

 

ਸਰ ਉਠਾਏ ਹੂਏ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਖੜੇ ਹੈਂ ਜੋ ਪਹਾੜ

ਮੁੰਤਜ਼ਿਰ ਹੈਂ ਵਹੀ ਖੁਰਸ਼ੀਦ-ਜਮਾਲਾ ਆ ਜਾਏ

ਵੋ ਸ਼ਬ-ਓ-ਰੋਜ਼ਾ ਯੂੰ ਹੀ ਰਾਹ ਤਕਾ ਕਰਤੇ ਹੈਂ

1. ਹੰਝੂਆ ਦੇ 2. ਵਿਛੋੜਾ 3. ਮਾਰੂਥਲਾਂ ਵਿਚ 4. ਰੋਸ਼ਨੀ 5. ਅੱਗ 6. ਦਿਸ਼ 7. ਪਲਾਂ ਦੀ 8. ਪਹਾੜ-ਜੰਗਲ 9. ਨਸਈ, ਸ਼ਰਾਬੀ 10. ਦਿਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ 11. ਸੂਰਜ ਜਿਹਾ ਸੁੰਦਰ 12. ਰਾਤ-ਦਿਨ 18. ਹਿਰਨ