ਦਰਦੇ ਦਿਲ
ਕਈ ਹੈ ਦਰਦ ਅੰਦਰ ਦਿਲ
ਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਬੁਲਬੁਲ,
ਕੋਈ ਹੈ ਗਮ ਅਸਹਿ ਲੁਕਿਆ
ਫੁਗਾਂ ਬਣ ਕੇ ਰਿਹਾ ਡੁਲ੍ਹ ਡੁਲ੍ਹ।
ਕਲੇਜਾ ਹਾਜ਼ ਭਰਿਆ ਹੈ ਕਿ
ਟੀਕਾ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ,
ਪੰਘਰ ਕੇ ਸੋਜ਼ ਦਿਲ ਤੇ ਓ
ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਪਿਆ ਘੁਲ ਘੁਲ।
ਕਈ ਖ਼ਾਰਾਂ ਨੇ ਚੁਭ ਚੁਭ ਕੇ
ਸੌ ਕਤਰੇ ਖੂਨ ਦੇ ਡੇਗੇ,
ਇਹੋ ਕਤਰੇ ਜ਼ਿਮੀ ਤੋਂ ਉਠ
ਚੜ੍ਹੇ ਸਾਖ਼ਾ, ਬਨੇ ਗੁਲ ਗੁਲ।
ਹੈਂ ਖੂੰ ਬੁਲਬੁਲ ਤੋਂ ਗੁਲ ਬਣਿਆ.
ਹੈ ਦਿਲ ਬੁਲਬੁਲ ਦਾ ਖੂੰ ਹੋਇਆ
ਸਦਾ ਬੁਲਬੁਲ ਤੋਂ ਟਪਕੇ ਖੂੰ
ਸੁਰਾਹੀ ਖੂੰ ਦੀ ਏ ਕੁਲਕੁਲ।
ਨ ਜਾਲੀ ਬਾਗ਼ਬਾਨਾ ! ਲਾ,
ਸਦਾ ਬੁਲਬੁਲ ਨਹੀਂ ਗਾਣਾ,
ਨ ਇਸ ਤੇ ਰੀਝ ਤੂੰ, ਭੋਲੇ !
ਨ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਏਸ ਤੇ ਭੁਲ ਭੁਲ।
ਫਿਰਨ ਦੇ ਕੂਕਦੀ ਬਨ ਬਨ
ਸਦਾ ਮੁਹਮਨ ਲਗਾਵਣ ਦੇ,
