ਚਹਿ ਛੁਹ ਤੇਰੀ ਰੰਗਲੀ ਰਹੀ ਚੁਫੇਰੇ ਝੂਲ,

ਰਸੀਏ ਬਿਨ ਨਹਿ ਭਾਸਦੀ ਨਾਪੇ ਲੁਕੀ ਗੰਧੂਲ।

ਪਰ ਤੈਂ ਬਿਰਹੋਂ, ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ! ਵਿੱਚ ਉਦਾਸੀ ਘੂਲ,

ਪਵਨ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੜੀ ਰਹੀ ਪੰਘੂੜੇ ਝੂਲ।

ਰੋ ਰੋ ਸੁੱਕੀ ਬਾਉਲੀ ਤੇਰੇ ਬਿਰਹੁ ਮਲੂਲ,

ਖੂਹ ਸੁੱਕਾ ਦੁਖ ਰੋਵਦਾ ਹੋਇਆ ਊਲ ਜਲੂਲ;

ਬੁਰਜ ਖੜਾ ਰਾਹ ਦੇਖਦਾ, ਕਿਰੇ ਸਫੀਲ ਮਲੂਲ

ਆ ਜਾ ਹੇਠਾਂ ਸੁਹਣਿਆ ! ਅਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਭੂਲ

ਲੀਲਾ ਅਪਣੀ ਫੇਰ ਲਾ, ਰਚ ਰੰਗ ਖੇਲ ਚਲੂਲ,

ਓਹੋ ਖਿੱਦੋ ਪੱਟੀਆਂ ਓਹੋ ਖੇਲ ਖਲੂਲ,

ਓਹੋ ਹਾਸੇ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਮੇਹਰਾਂ ਸੁਖ ਦਾ ਮੂਲ।

ਅੰਮੀ ਦਾ ਹਥ ਘੁੱਟਕੇ ਕਰਦਾ ਸੈਲ ਸਲੂਲ।

ਫਿਰ ਦਿਸ ਇੱਥੇ ਸੁਹਣਿਆ! ਖਿੜ ਜਾਵਣ ਦਿਲ ਫੂਲ। ੫੭