ਤੈਨੂੰ ਬੀ ਉਹ ਛੱਡ ਸਿਧਾਇਆ,
ਅੰਮੀਏਂ ! ਤੇਰਾ ਲਾਲ;
ਘਰ ਬਹੁਤ ਤੇ ਭੁਈਂ ਨਈਂ ਦਾ
ਮਾਲਕ ਮਿਲਖ ਅਤੇ ਧਨ ਮਾਲ।
ਸਭ ਕੁਛ ਸਟ ਦਿੱਤਾ ਉਸ ਐਦਾਂ
ਜਿਉਂ ਸੱਟ ਦੇਈਏ ਤ੍ਰਟਾ ਵਾਲ।
ਸਭ ਕੁਛ ਸੱਟਕੇ ਤੁਰਿਆ ਸੁਹਣਾ,
ਜਿਉਂ ਇਹ ਕੁਛ ਸੀ ਸਭ ਜੰਜਾਲ।
ਪਰਮ ਪਾਵਨੇ ਅੰਮੀ ਪ੍ਯਾਰੀ!
ਤੈਨੂੰ ਬੀ ਤਜ ਦਿੱਤੋਸੁ ਨਾਲ,
ਜਿਉਂ ਤਜਿ ਖਾਣ ਟੁਰੇਂਦੇ, ਅੰਮੀਂ !
ਹੀਰੇ, ਨੀਲਮ, ਪੰਨੇ, ਲਾਲ।
ਜਾ ਜਹਰੀ ਗੁਰ ਹੱਟ ਪਹੁੰਚਿਆ
ਬਿਨ ਅੱਟੀ ਗਯਾ ਵਿਕ ਤੈਂ ਲਾਲ
ਏਸ ਦੁਆਰੇ ਤਿਆਗੀ ਸੁਹਣੇ
ਘਾਲ-ਸਾਣ ਚੜ ਘਾਲੀ ਘਾਲ।
ਤੜਪ ਅੰਦਰਲੀ ਟਿਕਣ ਨ ਦੇਂਦੀ,
ਭਖ ਉੱਠੀ ਹੁਣ ਹੋ ਭਖ ਨਾਲ।
ਤਜ ਤੁਰਿਆ ਹੁਣ ਹੱਟ ਜੌਹਰੀ,
ਅੰਮੀਏ ! ਤੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਲਾਲ।
ਗੁਰੂ ਲਖੇ ਸ਼ਾਹਾਂ ਘਰ ਪਹੁੰਚੂ,
ਇਸ ਦੀ ਹੈ ਸ਼ਾਹੀ ਢਲ ਚਾਲ।
ਤ੍ਯਾਗ ਏਸ ਦਾ ਉਰੇ ਨ ਟਿਕਸੀ,
ਲੈ ਜਾਸੀ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਕਮਾਲ।
ਗਹਿਬਰ ਬਨੀ ਏਸ ਤੋਂ ਦੂਰੇ,
ਜਿੱਥੇ ਮਿਲੇ ਨ ਅੰਨ ਨ ਦਾਲ
