ਜਾ ਪਹੁੰਚਾ ਇਹ ਤ੍ਯਾਗ ਮੂਰਤੀ
ਤ੍ਯਾਗ ਸਭੋ ਕੁਛ, ਪਕੜ ਅਕਾਲ,
ਏਸ ਪਕੜ ਦਿਨ ਬੀਤਣ ਲੱਗੇ,
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਬੀਤੇ ਦਸ ਸਾਲ।
ਗਏ ਕਬੂਲੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਰ,
ਗੜ੍ਹ-ਅੰਮੀ ਦੇ ਤ੍ਯਾਗੀ ਲਾਲ।
ਹਰਿਮੰਦਰ ਹੁਣ ਵਾਸ ਮਿਲ ਗਿਆ
ਤ੍ਯਾਗ ਅਜੇ ਬੀ ਰਹਿੰਦਾ ਨਾਲ।
'ਜੋਤਿ ਚਮਕ' ਅਪਣੀ ਦੇ ਹੋਰਾਂ,
ਕਰ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਲਾਲੋ ਲਾਲ।
ਅੰਮੀ ਬੀ ਨੂੰ ਚਮਕ ਲਾਲ ਦੀ,
ਪਹੁੰਚ ਪਈ ਚਮਕੇਂਦੇ ਹਾਲ।
ਪੁਤ ਪੁੱਛੇ: 'ਤੂੰ ਕਿਥੋਂ ਪਾਈ?'
ਮੈਂ ਪਾਈ ਕਰ ਤ੍ਯਾਗ ਕਮਾਲਂ।
ਮਾਂ ਆਖੇ: 'ਤੂੰ ਤ੍ਯਾਗੋ ਪਾਈ,
ਮੈਂ ਪਾਈ ਪੁਤ ਪ੍ਯਾਰਾਂ ਨਾਲਂ।
'ਤੈਨੂੰ ਕਰ ਕਰ ਪ੍ਯਾਰ ਸਿਮਰਿਆ,
ਸਿਮਰ ਸਿਮਰ ਬੀਤੇ ਤੀਹ ਸਾਲ,
'ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ ਸੀ ਰੋਂਦਿਆਂ ਤੈਨੂੰ,
ਤਰਸ ਪਿਆ ਰਬ ਸਚੇ ਯਾਲ।
'ਬਾਹ ਪਕੜ ਲੈ ਆਇਆ ਏਥੇ,
ਤੈਂ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਦਰਸ ਦਿਖਾਲ।
'ਕਰ ਦੇਹ ਤ੍ਯਾਗ ਤ੍ਯਾਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ !
ਸਹਿਜ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਵੱਸ ਮੈਂ ਬਾਲ
'ਘਾਲ ਪਈ ਥਾਂ ਤੇਰੀ ਬੇਟਾ।
ਕਰ ਲੈ ਹੁਣ ਤੂੰ ਏਹ ਕਮਾਲ। ੫੮
