ਨੂੰ ਕੁੰਜੀ ਲਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਖੋਲਿਆ । ਰਾਂਗਲੇ ਚਰਖੇ ਨੇ ਵੀ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਉਜਾਗਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਣ ਦਿਤੀ । ਢੋਲਕੀ ਵਿਚਾਰੀ ਨੇ ਕੀ ਖੋਲ੍ਹਟੀ ਸੀ ਮਨ ਦੀ ਘੁੰਡੀ ।
ਮਮਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਅਨੰਦਪੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਤੇ ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਨਬਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਅੰਗ ਮਚ ਉਠਦੇ । ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਠਾਰ ਲੈਂਦੀ ਨੀਲੀ ਜਿਹੀ ਦਸਤਾਰ ਦੀ ਭਾਅ ਵੇਖ ਕੇ ।
ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਸੇ ਖ਼ੁਮਾਰ ਵਿਚ ਬੁਲ੍ਹੀਆ ਤੇ ਸੱਕ ਮਲਦੀ ਦਾ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ । ਨੀਲੀ ਦਸਤਾਰ ਦੀ ਭਾਅ ਸੀ ਜਾਂ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ।
ਨੀਲੀ ਹਵੇਲੀ ਦੇ ਬੁਰਜ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਨੀਲੀ ਹਵੇਲੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਖਲੋਤੀ ਹੋਈ ਸੀ।
