ਬਾਬਾ ਜੀ ਦਾ ਪ੍ਰਣ ਨਿਭ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਰਦਾਸ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਸਿਖ ਦਾ ਸਿਦਕ ਕਾਇਮ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਹੀਦ ਸਿੰਘਾਂ ਬਾਬਾ ਜੀ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉੱਡਣੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਬਿਬਾਨ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਏ। ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਜੀ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਸਿੰਘ ਵੀ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦਾ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਕਾਫਲੇ ਵਿਚ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੈਂ ਬੈਠਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਸੂਲਾਂ ਬਾਰੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਸੂਰਮੇ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ ਕੰਡਿਆਂ ਵਿਚ ਦੀ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਲੰਘ ਕੇ ਵੀ ਸੂਹੀ ਭਾਅ ਮਾਰਨਾ। ਜਿਵੇਂ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਸੀਰਸ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਪਰਕਰਮਾ ਵਿਚ ਸਦਾ ਲਈ ਖਿਤ ਗਿਆ ਹੈ।
"ਸਚ ਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿ ਮੱਥੇ ਦਾ ਨਿਸਾਨ ਐਸਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਕਿ ਰਹਿੰਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੀਕ ਸੰਗਤ ਉਸ 'ਨਿਸਾਨ' ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਟੇਕਦੀ ਰਹੇਗੀ।", ਬਾਬਾ ਭੰਗੂ ਆਪਣੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਲਿਖਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਇੰਦਰਜੀਤ ਹੋਲੀ ਦੇਣੇ ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
