ਨਵਾਬ ਕੜਾਹ ਜਬ ਮੁਖ ਮਹਿ ਪਾਯੋ॥
ਧੰਨ ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਲਾਯੋ॥
"ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜੋ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਲਈ ਕਹੋ", ਤੈਮੂਰ ਨੇ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਸੂਬੇਦਾਰ ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵੇ ਦਾ ਖ਼ਤ ਭਿਜਵਾਇਆ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਨੇ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਿੱਥਿਆ ਹੋਇਆ ਕਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸੋ ਤੈਮੂਰ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਅਦੀਨੇ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਕਰ ਉਗਰਾਹ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿੰਘਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਲੁੱਟ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਚਿੱਠੀ ਵਿਚ ਸਾਫ ਸਾਫ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ
'ਸਿਖਾਂ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਲਈ ਵਿਉਂਤ ਘੜਨੀ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੋ।'
ਪਰ ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਨੇ ਖਿਮਾ ਮੰਗਦਿਆਂ ਤੈਮੂਰ ਲਈ ਬਹੁਮੁੱਲੇ ਤੋਹਫੇ ਭੇਜੇ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥਾ ਜਾਹਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਪੂਰਥਲੇ ਦੇ ਰਸੂਖ ਵਾਲੇ ਸਰਬਰਾਹ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾਂ ਦੇ ਕੇ ਭੇਜਿਆ। ਤਾ ਉਮਰ ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਕੰਮਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਇਕ ਧਿਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਲੋ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਮੌਕਾਪ੍ਰਸਤੀ ਕਹਿ ਲਓ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਡਰ। ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਉਹ ਧੜੇ ਬਦਲਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਪਿਆ ਕਿ ਤੈਮੂਰ ਤਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹਮਲਾਵਰ ਹੈ, ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਤਨ ਪਰਤ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਸਿਖਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਏਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਦੂਜਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਦੁਰਾਨੀਆਂ ਦਾ ਕਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਸਾ ਵੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੈਮੂਰ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਸੁਨੇਹਾਂ ਆਇਆ, "ਜੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇਂਗਾ ਤਾਂ ਖ਼ਿਮਾ ਜਰੂਰ ਮਿਲੇਗੀ, ਮਾਲੀਆ ਭਰ ਦੇਵੇਂਗਾ ਤਾਂ ਜਾਨ ਬਖਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਏਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਸੁਨੇਹਾਂ ਨਹੀਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਆਏਗੀ"
ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਅਦੀਨਾ ਜਲੰਧਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਿਵਾਲਿਕ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਸੁਨੇਹਾਂ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਹਲਕਾਰਿਆਂ ਨੇ ਤੈਮੂਰ
