ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਬਸ ਓਨਾ ਚਿਰ ਡਟੇ ਰਹੋ ਫੇਰ ਮੈਦਾਨ ਦਾ ਖਾਲਸਾ ਵਾਲੀ...", ਜਥੇਦਾਰ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਭੇਜਿਆ।
ਏਨੇ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦੇਗਾਂ ਛਕ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦੁਮਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਝੂਲਦੇ ਫਰਲੇ ਵਾਲੇ ਸਿਰਲੱਥ ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਸੋਧੇ ਹੋਏ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਜਦ ਰਵਿ ਕਿਰਨਾ ਟਕਰਾਈਆਂ ਤਾਂ ਇਕ ਲਿਸ਼ਕੋਰ ਪਠਾਨ ਤੋਪਚੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਈ। ਦੁਰਾਨੀ ਤੋਪਾਂ ਕਿਸੇ ਅਚੇਤ ਭੈਅ ਵਿਚ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਲਣਾ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ ਹੋਣ।
ਸਣ ਕੇਸੀਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸੋਧ ਕੇ, ਜੰਗੀ ਦੁਮਾਲਾ ਚਾੜ੍ਹ ਤੇ ਕਮਰਕਸੇ ਵਿਚ ਸਸਤਰ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ, ਪੈਜਗੜ੍ਹ ਦੇ ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਬਾਬਾ ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਜਥੇਦਾਰ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਜੱਥੇ ਵਿਚੋਂ ਮੂਹਰੇ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਜਥੇਦਾਰ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇਗ ਦਾ ਧਨੀ ਬਾਬਾ ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਐਸਾ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਜੰਗ ਜਿੱਤੇ ਬਿਨਾ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚੋਂ ਪੈਰ ਪਿਛਾਂਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੰਜੋਅ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਸੀਸ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਤੋੜਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਕ ਹੱਥ ਗੈਂਡੇ ਦੀ ਖੱਲ ਵਾਲ ਦਰਸ਼ਨੀ ਢਾਲ ਹੈ ਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ।
ਜਥੇਦਾਰ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਾਤਰੇ ਪਾਏ ਤੇਗੇ ਨੂੰ ਮਿਆਨੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੜਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੇ,
"ਇਹ ਮਿਆਨ ਇਸ ਤੇਗੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇਗੀ ਕਰਮ ਸਿੰਘ। ਤੁਰਕਾਂ ਦੇ ਆਹੂ ਲਾਹ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਆਨ ਵਿਚ ਪਾਉਣਾ ਹੈ. "
ਤੇ ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਫਤਹਿਯਾਬੀ ਦਾ ਥਾਪੜਾ ਦਿੱਤਾ।
"ਸਤਿਬਚਨ ਬਾਬਾ ਜੀ...", ਆਖਦਿਆਂ ਬਾਬਾ ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਘੋੜਾ ਪਠਾਨਾ ਵੱਲ ਭਜਾਇਆ। ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੀ ਥੰਮ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਹੋਈ ਬੇਅਦਬੀ ਦਾ ਰੋਸ ਸਾਫ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, “ਧੰਨ ਧੰਨ ਪੰਜਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਸਹਾਈ ਹੋਣਾ...", ਇਹ ਆਖਰੀ ਬੋਲ ਸਨ ਜੋ ਤੂਫਾਨ ਬਣ ਅਫਗਾਨਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਭ ਨੇ ਸੁਣੇ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਲੜਾਕੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਘੋੜੇ ਉਹਨਾਂ
