ਪੱਖ ਵਿਚ ਸੀ ਤੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨਜ਼ੀਬੁਦੌਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅਬਦਾਲੀ ਆਵੇ ਤੇ ਮਰਾਠਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਵੇ। ਵਜ਼ੀਰ ਨੇ ਮਰਹੱਟਿਆਂ ਵੱਲ ਤੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਅਬਦਾਲੀ ਵੱਲ ਚਿੱਠੀਆਂ ਘਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਐਸੀ ਸਲਤਨਤ ਦਾ ਹੁਣ ਰੱਬ ਹੀ ਵਾਲੀ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਅਹਿਲਕਾਰ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਬਣ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਸੱਦ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਧਰ ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਭਾਵੇਂ ਜਲੰਧਰ ਦਾ ਨਵਾਬ ਬਣ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀਂ ਖਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਜਦ ਹੀ ਅਬਦਾਲੀ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ ਆ ਵੜਿਆ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਉਸ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੈਮੂਰ ਦੀ ਹੱਤਕ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲਵੇਗਾ। ਸੋ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਅਫਗਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
.. ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਕੋਈ ਸੱਤਾ ਦੀ ਭੁੱਖੀ ਧਿਰ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਹਲਾਂਕਿ ਜਦ ਤੀਕ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਖਾਲਸਾ ਸੀ ਕੋਈ ਵੀ ਤਾਕਤ ਏਥੇ ਸਥਾਈ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਤਾਜਾਂ ਤਖ਼ਤਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਅਦੀਨੇ ਦੀ ਮਦਦ ਹਰਗਿਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਸੀ। ਸੋ ਅਦੀਨੇ ਲਈ ਹੁਣ ਇਕ ਮਾਤਰ ਧਿਰ ਮਰਾਠੇ ਬਚਦੇ ਸਨ।
ਅਦੀਨੇ ਨੂੰ ਖਬਰ ਮਿਲੀ ਕਿ ਮਰਹੱਟਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਡੇਰਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਕ ਵਕੀਲ ਹੱਥ ਮਰਾਠਿਆਂ ਲਈ ਚਿੱਠੀ ਘੱਲੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਰਹੰਦ ਆਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
"ਮਰਾਠਿਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਝੂਲਦੇ ਰਹਿਣ। ਮਰਾਠਾ ਸਰਦਾਰ ਰਘੁਨਾਥ ਰਾਓ ਨੂੰ ਅਦਨੇ ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਦਾ ਸਲਾਮ। ਹੁਣ ਜਦ ਕਿ ਸਾਰੇ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਰਜਵਾੜੇ ਪੇਸ਼ਵਾਵਾਂ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਗਏ ਹਨ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਰਾਠੇ ਸਰਦਾਰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਲਦ ਹੀ ਭਾਗ ਲਾਉਣਗੇ। ਸਰਹੰਦ ਅਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਸ਼ਾਹੀ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫਸੀਲਾਂ ਮਰਾਠਿਆਂ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਮਰਾਠਾ ਸੈਨਾ ਸਰਹੰਦ ਵੱਲ ਚਾਲਾ ਪਾਵੇ ਤਾਂ ਇਕ ਲੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪੜਾਅ ਦਾ ਅਸੀਂ ਆਪ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਭੇਟ ਕਰਾਂਗੇ"
ਮਰਾਠੇ ਤਾਂ ਕਦ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਗੱਡੀ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਸੁਨਿਹਰੀ ਮੌਕਾ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉੱਤੋਂ ਸਰਹੰਦ ਦਾ ਫੌਜਦਾਰ ਸਮੁੰਦ ਖਾਂ ਵੀ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਆਕੀ ਸੀ ਤੇ ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਦਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ
