ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਮਰਾਠੇ ਸਰਹੰਦ ਨੂੰ ਘੇਰਾ ਪਾ ਕੇ ਤਾਂ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੱਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਸਰਹੰਦ ਨੂੰ ਘੇਰਾ ਪਾਇਆਂ ਮਰਹੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਕਈ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਦੀ ਪੰਜਾਬ ਸੌਦੇ ਵਾਲੀ ਚਿੱਠੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਪੰਜਾਬ ਵੱਲ ਤੁਰ ਤਾਂ ਪਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਪਤਾ ਕੀ ਸਰਹੰਦ ਏਡੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਰਾਹ ਵਿਚ ਜਦ ਦਿੱਲੀ ਸਲਤਨਤ ਨੇ ਬਿਨਾ ਅਤੇ ਮਰਹੱਟਿਆਂ ਅੱਗੇ ਗੋਡੇ ਟੇਕ ਦਿੱਤੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਸੱਤਵੇਂ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਪਰ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਚਹੇਤੇ ਸਰਹੰਦ ਦੇ ਸੂਬੇਦਾਰ ਸਮੁੰਦ ਖਾਂ ਨੇ ਮਰਾਠਿਆਂ ਦੇ ਕੰਨੀਂ ਹੱਥ ਲਵਾ ਦਿੱਤੇ। ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਭਾਵੇਂ ਮਰਾਠਿਆਂ ਸਣੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਤੋਪਖਾਨਾ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੁਆਲੇ ਬੀੜੀ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਰਹੰਦ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਇੰਚ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮਰਹੱਠੇ, ਜਿਹੜੇ ਲਾਹੌਰ, ਅਟਕ ਤੱਕ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਵਿਉਂਤਾਂ ਘੜ ਕੇ ਆਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਅੜਚਣ ਹੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਿਰਾਸ਼ ਮਰਾਠਿਆਂ ਦੇ ਲਮਕੇ ਹੋਏ ਮੂੰਹ ਦੇਖ ਕੇ ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਬੋਲਿਆ, "ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਾਰਸ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਲ ਹੋ ਕੇ ਲੜ੍ਹਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪ ਜਿੱਤਾਂ ਬਖਸ਼ਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮੰਨੋ ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ"
"ਸਿੰਘ... ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ?", ਮਰਾਠਾ ਸਰਦਾਰ ਮਲ੍ਹਾਰ ਰਾਓ ਬੋਲਿਆ।
"ਉਹੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਅਸਲ ਵਾਸੀ ਹਨ", ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
".. ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?"
"ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ" "ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਡੀ ਕੀ ਮਦਦ ਕਰਨਗੇ?"
"ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੋਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਰਾਓ ਸਾਹਬ ਤੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਲੜਾਕੇ ਹਨ ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਨਾਦਰ ਸ਼ਾਹ ਤੇ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ"
“ਪਰ ਉਹ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਿਉਂ ਕਰਨਗੇ, ਸਰਹੰਦ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਵੈਰ ਹੈ?"
“ਸਰਹੰਦ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਕੀ ਵੈਰ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਇਆਂ 'ਤੇ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ", ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
"ਤਾਂ ਫੇਰ ਛੇਤੀ ਸੱਦੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸੱਦਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ..",
