ਮਲ੍ਹਾਰ ਰਾਓ ਬੋਲਿਆ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਖਬਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਹਲਾਕਿ ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਨੂੰ ਇਹ ਡਰ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਸਿਖ ਤੇ ਮਰਾਠੇ ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਸਰਹੰਦ ਹਮਲੇ ਲਈ ਬੁਲਾਵਾ ਭੇਜਿਆ।

ਸਰਹੰਦ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਜਾੜਨ ਦਾ ਵੇਲਾ ਸਿੰਘ ਕਦੋਂ ਹੱਥੋਂ ਜਾਣ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।

"ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਬਚਨ ਹਨ ਕਿ ਸਰਹੰਦ ਵਿਚ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਹਲ਼ ਵਾਹੇ ਜਾਣਗੇ। ਚਾਲੇ ਮਾਰੋ, ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਬਚਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ", ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਬੋਲੇ।

ਖਾਲਸੇ ਦਲ ਨੇ ਸਰਹੰਦ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿਚ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਲਾਈ। ਜਿਆਦਾਤਰ ਧੜੋਂ ਨੰਗੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਕਛਿਹਰਿਆਂ ਤੇ ਢਿੱਲੇ ਜਹੇ ਦੁਮਾਲੇ ਦੇਖ ਕੇ ਮਰਾਠਿਆਂ ਨੇ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦਾ ਸਬੱਬ ਸੀ. ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਸਲਤਨਤ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੇ।

ਮਰਾਠਿਆਂ ਵਿਚ ਘਿਰੇ ਖਲੋਤੇ ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਬੋਲੇ,

"ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਖੜਗਧਾਰੀ ਬਾਹਾਂ 'ਤੇ ਇਤਬਾਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਜੀ, ਜੋ ਦੂਰ ਦੇਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਮਦਦ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਹੋ ?"

“ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਐਤਕੀਂ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਸਿਰਫ ਪੰਜਾਬ 'ਤੇ ਹੈ।"

“ਪਰ ਇਸਦਾ ਫਿਕਰ ਕੀ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੈ?"

"ਇਹੀ ਤਾਂ ਫਿਕਰ ਹੈ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਕਿ ਖਾਲਸਾ ਫਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਚਮੁੱਚ ਫਿਕਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਏਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਹ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਘੱਗਰ ਪਾਰ ਦਾ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਪੰਜਾਬ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਗੁੱਸਾ ਲਾਹੁਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

“ਜਿੱਤਾਂ ਹਾਰਾਂ ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹਨ ਅਦੀਨਾ ਬੇਗ ਜੀ, ਪਰ ਟੱਕਰ ਲੈਣੀ ਤਾਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੁਰਾਨੀਆਂ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਾਂਗੇ। "

"ਤੁਸੀਂ ਹਾਰ ਜਾਓਗੇ ਤਾਂ ਮੁੜ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਓਗੇ, ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਕਫ ਨੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਢੋਈ