ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਕਰ ਲਏ।
ਮਰਾਠਾ ਸੂਹੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਰਹੰਦ ਤਾਂ ਮਾਨੋ ਸੋਨੇ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਹੀਰੇ ਲਾਲਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ਤੇ ਲੁੱਟ ਦਾ ਮਾਲ ਲੱਦਣ ਲਈ ਸੈਕੜੇ ਉਠ ਹੋਰ ਮੰਗਵਾਉਣੇ ਪੈਣਗੇ। ਮਰਾਠਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਛਾਂ ਖਿਲ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਲੁੱਟ ਦੀ ਖਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਸੂਹੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ,
"ਸਿੰਘ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਤਬਾਹੀ ਤੇ ਲੁੱਟ ਮਚਾ ਰਹੇ ਹਨ ਰਾਓ ਸਾਹਬ। ਉਹਨਾਂ ਏਨਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਲੱਦਣ ਲਈ ਗਏ ਮੰਗਵਾਏ ਹਨ..."
ਹੁਣ ਤਾਂ ਮਰਾਠੇ ਦੰਦ ਕਰੀਚ ਰਹੇ ਸਨ।
“ਮੱਖਣ ਮੱਖਣ ਲਾਹ ਕੇ ਉਹ ਲੈ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਪੱਲੇ ਬਸ ਲੱਸੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗੀ"
ਸੋ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਆਥਨ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਹੋ ਤੁਰੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤਾਂ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਸੀ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਸੋ ਲੁੱਟ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨਾਲ ਲੱਦੇ ਗਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਰੋਕ ਲਿਆ ਜਾਏ।
ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਮਰਾਠੇ ਸਰਹੰਦ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਾ ਰਹੀ। ਗਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਲੱਦਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਮਗਰ ਤਾਂ ਹਲ਼ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਸਭ ਮੁਖੀ ਸਰਦਾਰ ਸਰਹੰਦ ਵਿਚ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਹਲ਼ ਵਾਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਦੀਨੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਵਾਰਤਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਮਰਾਠਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀ,
"ਇਹੀ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਤੀਜੀ ਸ਼ਰਤ ਸੀ ਰਾਓ ਸਾਹਬ, ਇਹਨਾਂ ਦੇ 'ਗੁਰੂ' ਦਾ ਬਚਨ ਸੀ ਕਿ ਸਰਹੰਦ ਵਿਚ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਹਲ਼ ਵਾਹੇ ਜਾਣਗੇ, ਸੋ ਇਹ ਉਹੀ ਪੁਗਾ ਰਹੇ ਹਨ"
"ਕੈਸੇ ਲੋਕ ਨੇ ਇਹ... ਸਚਮੁੱਚ ਜਾਂਗਲੀ ਮਹਿਲ ਹਵੇਲੀਆਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨੇ ਤੇ ਇਹ ਏਥੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਛਾਨਣ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ..." ਮਰਾਠਾ ਰਘੁਨਾਥ ਰਾਓ ਬੋਲਿਆ।
ਤਦ ਹੀ ਉਸਦਾ ਵਕੀਲ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਹਿਨ ਲੱਗਾ,
