ਮਾਰ ਮੁਹੱਟੇ ਅੱਗੈ ਧਰੇ॥

ਮਾਰ ਭਜਾਇ ਜਹਿਂ ਜਹਿਂ ਲਰੇ॥

ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਚਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਹੁਣ ਡੇਰਾ ਮਾਝੇ ਵਿਚ ਜਾ ਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਲਾਹੌਰ ਨੇੜੇ ਲਿਜਾ ਬੰਨ੍ਹੇ। ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੈਮੂਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੂਹੀਆਂ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਰਹੰਦ ਮਾਰਨ ਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦੀਆਂ ਬਰੂਹਾਂ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ,

“ ..ਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹਜ਼ੂਰ ਕਿ ਮਰਾਠੇ ਵੀ ਹੁਣ ਲਾਹੌਰ ਵੱਲ ਹੀ ਆਉਣਗੇ...

ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਤੈਮੂਰ ਨੇ ਕਾਬਲ ਕੂਚ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਫਗਾਨ ਲਸ਼ਕਰ ਏਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਾਹੌਰੋਂ ਭੱਜਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਅਟਕ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦਮ ਲਿਆ। ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਹੋ ਸਕੇ ਤੈਮੂਰ ਲਾਹੌਰ ਛੱਡ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਲਾਹੌਰ ਤੇ ਮੁਲਤਾਨ ਹੁਣ ਖਾਲੀ ਪਏ ਸਨ।

ਏਧਰ ਮਲ੍ਹਾਰ ਰਾਓ ਹੁਲਕਰ, ਤਕੋਜੀ ਰਾਓ ਤੇ ਰਘੁਨਾਥ ਰਾਓ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਮਰਾਠੇ ਵੀ ਲਾਹੌਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਖ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਕਿਸੇ ਟੱਕਰ ਵਿਚ ਨਾ ਪੈਣ ਵਿਚ ਹੀ ਭਲਾਈ ਸਮਝੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗੇ ਹੁਣ ਲਾਹੌਰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਸਿਖਾਂ ਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕਾਹਲੇ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਲਾਰ ਰਾਓ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ,

"ਬੇਸ਼ੱਕ ਲੁੱਟ ਦਾ ਮਾਲ ਸਿੰਘ ਲੈ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਸਰਹੰਦ 'ਤੇ ਝੰਡਾ ਤਾਂ ਪੇਸ਼ਵਿਆਂ ਦਾ ਹੀ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਹੈ..."

ਫੇਰ ਵੀ ਮਰਾਠਿਆਂ ਦੇ ਰੌਲਾ ਪਾਉਣ ਤੇ ਅਦੀਨੇ ਨੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਸੁਲਹ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਤੋਂ ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਮਰਾਠਿਆਂ ਤੋਂ ਦੋ ਪੜਾਓ ਅੱਗੇ ਰਿਹਾ ਕਰਨਗੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਮਰਾਠਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਵਿਚ ਜਾਪੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੜਾਓ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਮਾਇਨੇ ਸਨ ਕਿ