ਤਦ ਤੀਕ ਅਫਗਾਨ ਵੀ ਦਿੱਲੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਤੇ ਮਰਾਠਿਆਂ ਨੇ ਕੁੰਜਪੁਰੇ ਨੂੰ ਚਾਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੰਜਪੁਰਾ ਜਿੱਤਣ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤੀ ਮਸ਼ੱਕਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਪਈ। ਮਰਾਠਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਲੀ ਤੇ ਫੇਰ ਕੁੰਜਪੁਰਾ ਮਾਰ ਲੈਣ 'ਤੇ ਅਬਦਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਖਨ ਲੱਗਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਇਕ ਪਾਸੜ ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
"ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਦਿੱਲੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਦੁਰਾਨੀਆਂ ਦਾ ਪਰਚਮ ਪੂਨੇ ਵੀ ਝੂਲੇਗਾ", ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਅਬਦਾਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁਰਖ ਲਾਲ ਸਨ।
ਆਖਰ ਬਹੁਤ ਭੱਜ ਨੱਸ ਮਗਰੋਂ ਦੋਹੇਂ ਫੌਜਾਂ ਪਾਨੀਪਤ ਆ ਲੱਥੀਆਂ। ਪਰ ਏਥੇ ਵੀ ਜੰਗ ਇਕ ਦਮ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਰਸਦ, ਪਾਣੀ ਪਿੱਛੇ ਛੋਟੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਝੜਪਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਦੋਹੇਂ ਫੌਜਾਂ ਬਚਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਡੇਢ ਦੋ ਲੱਖ ਅਫਗਾਨ ਤੇ ਏਦੂੰ ਲਗਭਗ ਦੁੱਗਣੇ ਮਰਾਠੇ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਪਾਨੀਪਤ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਏਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੇ ਪਿੱਛੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਰਸਦ ਪਾਣੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਚਿਰ ਬੈਠਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲੜ੍ਹਾਈ ਵਿਚ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਸਿਪਾਹੀ ਨੇ ਕਦੋਂ ਮਰਨਾ ਸੀ, ਪਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤਾਂ ਉਹ ਹੁਣ ਤੜਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਰਾਠਿਆਂ ਦਾ ਵੱਧ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਸੀ। ਇਕ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲਸ਼ਕਰ ਵੱਧ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜਾ ਨਾਲ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਤੀਵੀਆਂ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਜਮਨਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਉਤਰ ਵਿਚ ਨਾਲ ਆਈਆਂ ਸਨ।
ਸੋ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਰਾਓ ਨੇ ਮਜਬੂਰੀ ਵਿਚ ਸਜਾਅਉਦੌਲਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਅਬਦਾਲੀ ਕੋਲ ਸੁਲਹ ਦਾ ਪਰਵਾਨਾ ਭੇਜਿਆ,
"ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਏਥੋਂ ਘੇਰਾ ਚੱਕ ਲਓ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਪੂਨੇ ਮੁੜ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ"
"ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਲੜਨਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੜਨਾ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਸੁਲਹ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ", ਅਬਦਾਲੀ ਮਰਾਠਿਆਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਸੋ ਉਸ ਨੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤੀ।
ਆਖਰ ਮਰਦੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਮਰਾਠਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਰਾਜਿਆਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਚ ਬਾਬਾ ਆਲਾ ਸਿੰਘ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਵੱਲੋਂ ਆਉਂਦੀ
