"ਪਤਾ ਕਰੋ ਭਾਈ ਇਹ ਰੌਲਾ ਕੈਸਾ ਹੈ", ਜਥੇਦਾਰ ਬਾਬਾ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਕਰਨ ਭੇਜਿਆ।

ਕੁਝ ਚਿਰ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਸਿੰਘ ਪਰਤੇ ਤੇ ਬੋਲੇ,

" ਜਿਹੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਅਫਗਾਨ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੈਦ ਕਰਕੇ ਲਿਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਜਥੇਦਾਰ ਜੀ। ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਅਸੀ ਝੋਲੀ ਅੱਡ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਠਾਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਵਾਓ"

ਸਾਰੇ ਸਰਦਾਰ ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਸੈਕੜੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਚਮੁੱਚ ਝੋਲੀਆਂ ਫੈਲਾਈ, ਖਾਲਸੇ ਵੱਲ ਆਸ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਅਕਾਲ ਬੁੰਗੇ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸਤਿਗੁਰੂ ਛੇਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਕਬੂਲ ਹੋਈ ਤੇ ਜਥੇਦਾਰ ਬਾਬਾ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਬੋਲੇ,

“ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸਾਡੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਕਾਬਲ ਕੰਧਾਰ ਦੇ ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੁਲੇਗੀ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਅਸੀਂ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਰੁਲਣ ਦਿਆਂਗੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਆਬਰੂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਖਾਲਸਾ ਅਣਖ ਨਾਲ ਜੂਝੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਹੂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਕਤਰਾ ਵਹਾ ਕੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਛੁਡਵਾ ਕੇ ਲਿਆਏਗਾ"

ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕੋਲ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਵਿਲਕਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਾ ਸਾਹ ਆਇਆ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਅਬਦਾਲੀ ਲਸ਼ਕਰ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਉਂਤਾਂ ਘੜਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਕੁੜੀਆਂ ਕੈਦ ਸਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਾਈ ਗਈ ਕਿ ਸਾਰੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿ ਸਵੇਰੇ ਹੱਲਾ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਜਿਆਦਾ ਔਖ ਨਾ ਆਵੇ ਤੇ ਹਮਲਾ ਸਿੱਧਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਥਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨੀ ਕੈਦੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲਿਜਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।

ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਬਾਘ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਰਾਵਣ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਕੇਹਰ ਸਿੰਘ ਜਹੇ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬੀਬੀ ਅਮਰ ਕੌਰ ਜਹੀਆਂ ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਕਾਰਜ ਸਰ ਕਰਨ ਲਈ ਲਗਾਈ ਗਈ। ਇਹ ਸੂਰੇ ਸਿੰਘ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਵੱਖਰੀ ਵੱਖਰੀ ਥਾਈਂ ਵੜ੍ਹ ਗਏ। ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਬਹਾਦਰ ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਵੀ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ